h1

Vijf minuutjes bij de bank

29 maart 2016

Vandaag bij de bank. Ik zit te wachten tot het mijn beurt is. Aan het loket staat een vrouw, met naast haar een kind, 6 jaar oud, schat ik. Een pop in de handen, een rokje met legging eronder, én – top of the bill – blinkende schoentjes met een riempje over de wreef en een klein hakje. Ze draait parmantig rond, gaat op de tippen staan, dan weer op één hak. Ze kan niet goed blijven stilstaan, ze zet haar ene voet op de andere, kantelt haar ene voet soms naar buiten. Ze kijkt af en toe naar me, met licht gebogen hoofd, onder haar wimpers door, met een blik van “Heb je me gezien?” (vrije interpretatie van mijn kant). Ze wil zo graag groot zijn, maar ziet er tegelijkertijd nog een ontzettend klein kind uit. Haar moeder heeft het druk, heeft van alles te vragen en te bespreken met de loketbediende. Plots gaat het over het overzetten van geld van een rekening naar een andere, nieuwe rekening. De aandacht van het kind wordt getrokken. Het gaat blijkbaar over haar geld, op haar spaarrekening. Ze begint te dreinen tegen haar moeder. Ik versta niet wat ze zegt, maar de moeder antwoordt zo luid dat ik de teneur van het gesprek kan volgen. “Nee, je centjes gaan niet weg.” en “Nee, wij gaan die niet gebruiken.” en “Maar nee, we gaan die centjes nog altijd heel veel centjes laten worden zodat jij later een auto kan kopen.” en “Voor een huis zal je toch nog eens naar de bank moeten komen.” en “Nee, we gaan de centjes op een nog mooiere rekening zetten, zodat het nog meer centjes kunnen worden.” en “Ja, dat zijn jouw centjes en die van … kunnen daar nu ook bij.”
Ik vind het een beetje een bevreemdende conversatie. Het kind dat zich duidelijk opwindt over hààr geld en hààr rekening. Ze ziet eruit als een kleuter, gedraagt zich als een kleuter, maar praat over geld en een eigen rekening en bezittingen alsof ze een volwassene is (of naspeelt?).
Ik vraag me af hoe ik met dat soort dingen omging toen mijn kinderen kleiner waren. En besef dat ik er nog altijd een hekel aan heb om over geldzaken te praten of te horen praten. Dat is altijd zo geweest. Als de kinderen zich in mijn ogen te materialistisch gedragen, kap ik dat af, denk ik. Dit soort conversaties heb ik dan ook nooit gehad met mijn kinderen. Die wisten op die leeftijd niet eens dat ze een spaarrekening hadden.
Ik besef weer dat opvoeding toch veel bepaalt. De keuzes die je maakt. De dingen die je we wel of niet bespreekt, waar je je wel of niet voor open stelt. Wat je wel of niet stimuleert of afremt bij je kinderen.

Terwijl ik zo zit te mijmeren, komt er een vrouw binnen. “Zit u hier te wachten?” vraagt ze. “Ja,” antwoord ik. “Oh, en ik sta maar buiten aan het loket te wachten,” zegt ze, terwijl ze naast me gaat zitten, waarbij een geur van alcohol en sigarettenrook mijn neus binnendringt.
Meteen terug in de werkelijkheid.

Advertenties

4 reacties

  1. Ocharme, hoe materialistisch is die opvoeding niet ! Een auto en meer als levensdoel, terwijl op die leeftijd een barbiepop of een CD van K3 in dat kind haar hoofd zou mogen zitten.
    De tweede ontmoeting is bijna even erg. Hoe kan een persoon zichzelf zo weinig graag zien om zich te laten gaan in drank ?


  2. Mooi geschreven en niets is minder waar. Ik denk dat opvoeding erg veel zegt over het kind en de toekomst ervan. Ook in de leeftijden van de generaties van ouders zie je veel verschillen (vaak ook hoe jonger hoe ‘slechter’… Helaas).


  3. Zeer teder en nabij geschreven die observaties vanop de (zit)bank in de bank. Ook de verzuchting dat ‘de opvoeding’ véél bepaalt en zeker de context met een verwijzing naar de dame die naast hem komt zitten op de bank….in de bank. Chapeau voor deze onbekende columist die zo’n beklijvende taal en gedachten op papier kan zetten. Hopelijk tot nog…


  4. Zeer teder en nabij geschreven die observaties van op de (zit)bank in de bank. Ook de verzuchting dat ‘de opvoeding’ veel bepaalt en zeker de context met een verwijzing naar de dame die naast hem komt zitten op de bank….in de bank. Chapeau voor deze onbekende columnist die zo’n beklijvende taal en gedachten op papier kan zetten. Hopelijk tot nog…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: