h1

Zo van die dingen

8 februari 2017

Ze kijkt op, spuwt de woorden eruit en plant een mes in mijn hart. Ik verdedig me, probeer het uit te leggen, argumenteer. Ze draait zich naar me toe, onderbreekt me en draait het mes nog eens om in de wonde. En vertrekt.
Ik huil. Verman me. Huil weer. Trek het mes uit de wonde. Voel de pijn. En probeer me bijeen te pakken om mijn werk te kunnen doen.
Vier uur later wandelt ze binnen. Een kwartier later zit ze aan tafel. Praat, vertelt. Alsof er niks gebeurd is. Ik slik. En luister, en antwoord. Alsof er niets gebeurd is.

Advertenties

2 reacties

  1. Puber? Ik herken en huil een stuk mee.


  2. waarschijnlijk puber ja,
    1 troost, dat gaat over ūüôā



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: