Archive for the ‘Gelezen in de krant’ Category

h1

Zou ik dit wel durven schrijven?

8 januari 2015

“We moeten het recht behouden om beledigend of kwetsend te zijn,” lees ik vandaag. Een reactie van Peter Vandermeersch op de vreselijke schietpartij gisteren in Parijs. Dat is nu net wat me al de hele dag bezighoudt. Natuurlijk vind ik het verschrikkelijk wat in Parijs gebeurd is. En natuurlijk vind ik dat dit niet kan, ongeacht wat Charlie Hebdo ooit gepubliceerd heeft. Laat daar geen discussie over bestaan. En natuurlijk vind ik dat we best kritisch mogen zijn tegenover de islam en om het even welke godsdienst. En natuurlijk mag er gelachen worden. En natuurlijk is vrijheid van meningsuiting belangrijk en noodzakelijk en mag niemand anderen beletten om hun mening te uiten, al zeker niet door ze te vermoorden. Vrijheid van meningsuiting is een basisrecht. Maar kunnen we onze mening ook uiten en kunnen we ook lachen met mensen op een manier die rekening houdt met de gevoeligheden van anderen? Hebben we werkelijk het recht om anderen expres en bewust te kwetsen en te beledigen, zoals Vandermeersch zegt? Ik vind van niet. We leren onze kinderen toch van jongs af dat ze niemand mogen uitlachen, niemand mogen kwetsen, niemand mogen beledigen? (In een of andere Waalse stad wil de burgemeester zelfs GAS-boetes geven als politici beledigd worden op Facebook.) En als volwassene zou je dan plots het recht hebben om te beledigen en te kwetsen? Ik vind van niet. Als mensen zich beledigd of gekwetst voelen als je Mohammed afbeeldt, waarom zou je hem dan toch afbeelden? Ik begrijp dat niet. Niemand vindt het toch leuk om moedwillig beledigd of gekwetst te worden. Doe dat dan niet. Er zijn andere manieren om duidelijk te maken wat je van iemands godsdienst (opvatting, mening, idee, keuze, overtuiging…) vindt dan hem/haar ermee uit te lachen, ermee te spotten. En natuurlijk, er zijn ook andere manieren om iemand duidelijk te maken dat je niet wil dat ze met je religie lachen dan met een kalasjnikov in het rond te beginnen schieten. Dat had in de eerste plaats niet mogen gebeuren, wat er ook gepubliceerd is.
Ik moet zeggen dat ik vanochtend in mijn hoofd al een reactie of lezersbrief aan het schrijven was toen ik de commentaar van Karel Verhoeven in De Standaard aan het lezen was, maar dat ik besloot het niet te doen, omdat ik ongetwijfeld neergesabeld word wegens zo’n afwijkende mening. Op mijn blog die maar zeer beperkt gelezen wordt, durf ik het met enige schrik toch te doen. Omdat het van mijn hart moet.

Advertenties
h1

Euthanasie bij kinderen – aanvulling

14 februari 2014

Als u geen abonnement op De Standaard hebt, zult u dit artikel allicht niet volledig kunnen lezen. Maar dit is exact wat ik bedoelde in mijn stukje een paar dagen geleden. (Ik merk dat het volledige artikel voor iedereen hier te lezen is.) Meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

h1

Alcohol voor jongeren

20 juni 2013

Lees dit artikel, en dan vooral wat Frieda Matthys zegt. Hoe kun je dan nog reageren zoals heel wat politici nu doen? Onbegrijpelijk.
Laten we de woorden van Maya Detiège eens toepassen op… studeren. “Jongeren moeten leren om verantwoordelijkheid op te nemen. En dat leer je met vallen en opstaan. Als ze dan een keer te veel drinken (lees: te weinig studeren) en de volgende dag een kater hebben (lees: gebuisd zijn), zullen ze daar hopelijk lessen uit trekken. Maar als je als maatschappij alle verantwoordelijkheid uit hun handen blijft nemen en hen overbeschermt, dan denk ik niet dat je hen op lange termijn een dienst bewijst.”
Ik lees over een ‘maatschappelijk draagvlak’ dat er niet zou zijn. Waarschijnlijk klopt dat nog ook. Alcohol drinken op 16 jaar, weinig ouders hebben daar een probleem mee. Een dronken tiener. Moet kunnen. Hoort erbij. Daaruit leren ze. We zijn toch ook jong geweest…
Aan de andere kant maken ouders mee het huiswerk van hun kinderen, steken ze spreekbeurten in elkaar en knutselen ze maquettes. Steeds meer ouders nemen een dag of zelfs dagen vrij om hun studerende kinderen te helpen, te controleren, naar hun kamer te sturen, omdat ze toch maar zeker zouden slagen. Dan gelden ‘leren verantwoordelijkheid op te nemen’ en ‘leren met vallen en opstaan’ en ‘hopelijk lessen uit trekken’ blijkbaar niet meer. Dan mogen we wel overbeschermen en verantwoordelijkheid uit hun handen nemen. Terwijl een buis hebben of een jaartje moeten overdoen of slechte punten behalen op een taak of toets volgens mij minder schadelijk voor de hersenen en de ontwikkeling van het kind zijn dan op 16 jaar een keer zwaar doordrinken. Vreemd.

h1

Er boenk op

16 februari 2013

Mme Zsazsa stond blijkbaar in De Morgen. En zei iets heel interessant over Bart De Wever. Naast nog andere interessante dingen. Maar vooral dat stukje over Bart De Wever moet u eens lezen. Dat is er boenk op.

h1

Een groot gezin

3 februari 2013

Eigenlijk was ik van plan eerst nog wat andere berichtjes te posten, onder andere eentje met een foto van de maquette van de zoon (zie vorige bericht), maar ze geraken niet uit mijn hoofd op papier. Te weinig tijd, andere prioriteiten, geen zin, geen inspiratie om het goed neer te schrijven en andere excuses zijn van toepassing. Maar nu is er eentje dat vers in mijn hoofd klaar zit en eruit wil. Een reactie op het artikel in De Standaard, in DS Weekblad eigenlijk, over grote gezinnen, waarover u hier en daar misschien al gelezen hebt.
Ik was verrast dat het artikel over gezinnen zoals het onze ging. Er werden drie gezinnen voorgesteld. Een met vijf kinderen, een met vier kinderen en een met vier kinderen en een vijfde op komst. Daar denk ik niet aan als ik ‘groot gezin’ lees. Bij grote gezinnen denk ik aan gezinnen met 7 of 8 kinderen, die niet meer allemaal samen in 1 auto kunnen. Gezinnen waar in shiften wordt gegeten. Die twee wasmachines nodig hebben. Waar een gewoon fornuis niet meer volstaat om een maaltijd voor het gezin klaar te maken, bij manier van spreken.
De journaliste leek grote gezinnen (met 4 of 5 kinderen dus) heel speciaal te vinden en leek in het artikel op zoek te gaan naar redenen waarom mensen daar bewust voor zouden kiezen. Terwijl die keuze voor 4 kinderen voor mij vanzelfsprekend was. Net zoals het voor veel andere mensen allicht vanzelfsprekend is om voor 1 of 2 of 3 kinderen te kiezen. Ieder zijn ding.
Ik ben ervan overtuigd dat veel mensen, ook mensen met 2 of 3 kinderen, zich wel konden herkennen in wat de ouders in het artikel vertelden. Rust, ruimte voor jezelf: niet altijd gemakkelijk te vinden. Herkenbaar? “Anarchie is geen optie,” lees ik. Bij u dan wel, moeder met 2 kinderen? “Ons gezin leeft op routine.” Is dat zo anders bij kleinere gezinnen? Proberen niet alle ouders een zekere routine in hun gezin te brengen? Als je al die opvoedingsprogramma’s op televisie mag geloven, is routine trouwens goed voor kinderen. En voor rust in het gezin. “Het blijft, bovenal, een kwestie van organisatie. En routine, veel routine – ook hier.” vertelt een ander koppel. In elk gezin met kinderen, denk ik dan. De moeder kiest ervoor om een andere job te zoeken, in het onderwijs. Zijn er zo niet veel vrouwen, ook met minder kinderen? In het laatste gezin dat aan het woord komt, staan ’s avonds al vier bordjes en bekers voor de volgende dag klaar. Ook de boekentassen zijn al klaar. Bij u ook, moeder of vader van ‘maar’ 2 kinderen? Of deze, om af te ronden: “De avondshift doen ze vaak samen. En ja, dan moet de computer daarna weer open. Maar zelfs dat went, net als die vermoeidheid.” Geldt dat niet voor veel werkende ouders?
Nee, ik was niet erg onder de indruk van het artikel.

h1

Oversharenting

20 december 2012

Afgelopen weekend las ik in De Standaard Magazine een artikel van deze blogster over ‘oversharenting’. Dat woord is een samentrekking van ‘oversharing’ en ‘parenting’. Het ging over wat je al dan niet online gooit over je kind, op Facebook, op een blog, op twitter enz.. Ik legde de vraag voor aan mijn kinderen, nu 13, 12, 10 en 9 jaar oud. Wat vinden zij dat ouders over hun kinderen mogen schrijven op een blog? Ze waren het heel snel eens. Over woede-aanvallen als peuter, kleuter had ik mogen schrijven. Over woede-aanvallen nu niet. Het verschil? Als peuter of kleuter kenden ze het verschil tussen wat mag en niet mag, tussen goed en verkeerd nog niet goed. Intussen kennen ze dat wel. En daarom mag er niet meer over worden geschreven, want dan is dat gênant. Ziezo. Dat is duidelijk. Zodra je kinderen zich goed bewust zijn van wat ze uitspoken, is het misschien beter om je ontboezemingen aan banden te leggen.

h1

Omdat ik dit ergens wou bewaren

22 juli 2012

Cliché

Laat haar met rust.
En laat haar alleen overdag.
En wacht, onderga
De slepende klok van haar lokroep.

Ga niet overstag.

Wacht. En zoek ’s avonds
De deur en klop aan en omhels
De spannende sleur
Van je liefde. Verzwijg je cliché

Dat ons afscheid ons al tegemoetkust.

Leonard Nolens