Archive for the ‘Het leven is mooi’ Category

h1

Vakantie

2 januari 2015

DSC_1826

De vakantie vliegt voorbij. Winkelen, feesten, bezoekjes afleggen, afspreken, wandelen met de honden, opruimen, plannen maken, ideetjes opdoen, lezen,… Ik geniet volop. En besefte plots dat ik eigenlijk helemaal niet opnieuw aan het werk wil volgende week. Weer midden in de drukte gesmeten worden. Vroeg opstaan, iedereen op tijd naar school krijgen, werken, kinderen thuis krijgen / opvangen / begeleiden / wegbrengen / ophalen, boodschappen doen, koken, opruimen, af en toe gaan sporten, in de zetel ploffen om nog wat televisie te kijken, wat lezen, bed in, slapen en hup, de cirkel begint opnieuw. Op de foto hierboven is dochterlief de hooiruif voor haar cavia’s aan het vernissen die ze samen met manlief in elkaar heeft getimmerd. Ideetje op Pinterest gevonden en onmiddellijk uitgevoerd. Dat is nu net zo fijn aan vakanties als deze, dat zo’n projectje niet op de lange baan wordt geschoven. En dat is het nadeel aan hard werken, dat er zo weinig tijd overblijft. Gelukkig is het over zes weken alweer vakantie ;-).

h1

Vrije keuze

13 december 2014

Tijdens lange wandelingen met de honden begin ik vanzelf over van alles en nog wat na te denken. Hele blogteksten krijgen zo vorm in mijn hoofd. Die nadien helder op papier krijgen is een ander verhaal. Dat lukt me moeilijker.
Vandaag spookte het door mijn hoofd hoe sterk je kan blijven vasthangen aan etiketjes die ooit op je werden gekleefd. Of die je ooit op jezelf hebt gekleefd. Hoe dat je ontwikkeling en gedrag en reacties beïnvloedt.
Als kind was ik erg gevoelig. Wat angstig ook. Ik herinner me dat ik wegkroop achter mijn moeders rok als er familie op bezoek kwamen. Dat mocht niet. Ik moest flink zijn. Handje en kusjes geven. Niet wegkruipen. Die gevoeligheid, overgevoeligheid heb ik nog altijd, maar laat ik zelden zien. Denk ik. Er werd een laagje van hardheid over gelegd. Later zei mijn moeder dat ik moeilijk was. Zo moeilijk dat ik nooit een man zou vinden. Ik was ervan overtuigd dat ze gelijk had. En was dan ook erg verwonderd (en ben dat diep in mijn hart nog steeds) dat iemand me toch zo graag zag dat hij met mij door het leven wilde. Want ik was toch zo moeilijk? Ooit zei een vriendin me: “Jij bent niet moeilijk. Jij hebt gewoon een mening en zegt die ook.” Langzaamaan ben ik gaan beseffen dat het er maar van afhangt hoe je het bekijkt. Je kan mijn zoon koppig of volhardend noemen. Je kan mijn dochter impulsief of enthousiast vinden.
Ik ben gaan inzien dat dat wat mijn moeder ‘moeilijk’ vond een beschermlaag was op mijn erg gevoelige kant.
Door de jaren heen ben ik eigenschappen in mezelf gaan zien die mijn moeder nooit benoemd had. Ik ben ook creatief, hou ervan met mijn handen bezig te zijn, wil voortdurend nieuwe dingen uitproberen, hou ervan iets zot te doen, maak graag wilde plannen, vind dingen uit in mijn hoofd (zoals een zonnecrèmedouche op het strand – zou dat niet wat zijn? Dan kan je op het strand je kind op een ronddraaiend platformpje zetten onder een douche met verschillende zijsproeiers en het een rondje laten draaien, terwijl de sproeiers zonnecrème sproeien. Gedaan met inwrijven en plakkerige handen en stukjes die niet zijn ingesmeerd). Ik besef dat ik misschien uiterlijk wel op mijn moeder lijk (dat zegt iedereen toch), maar niet noodzakelijkerwijs innerlijk. Dat gelijkenissen soms self-fulfilling prophecy zijn. Mijn moeder was mijn rolmodel, ik zag haar ook veel meer dan mijn vader, nam natuurlijk veel van haar over. Automatisch. Maar ik ben veel meer dan dat. Natuurlijk. En ik kan er zelf voor kiezen welke kanten van mezelf ik ontwikkel en naar buiten laat komen. Dat vraagt inspanning, want je slaat vanzelf het vertrouwde open pad in. Een nieuw pad inslaan en begaanbaar maken is niet zo eenvoudig. Toch vind ik het een hoopvolle gedachte dat het kan. Ik kan kanten van mezelf naar buiten laten komen die misschien al jarenlang ondergesneeuwd zijn. Ik hoef niet te zijn wat anderen op me plakken. Ik hoef me niet te gedragen zoals het etiketje dat anderen of ikzelf ooit op me geplakt hebben. Ik kan me gedragen zoals ik zelf wil.
Het maakte me vanmorgen blij om dat te bedenken.

h1

Dromen komen soms toch uit

29 maart 2013

Naar school gefietst, bij de bank langs geweest, tulpen gekocht op het marktplein en door de kou weer naar huis gefietst. Ik draaide de oprit op en keek naar ons huis, de tuin errond, die stilaan vorm krijgt en voelde voor het eerst dat dit écht mijn thuis aan het worden is, zoals ik altijd gedroomd heb. Eindelijk, na 15 jaar, lijkt alles stilaan in zijn plooi te vallen, voel ik stilaan rust komen in mijn onrustige ziel, geest, hart, kan ik de schuldgevoelens beter van me afgooien omdat ik mijn, ons leven leid op de manier die wij goed vinden, ook al is dat misschien niet wat onze ouders gedroomd hadden. Ik ben blij dat het huis en de tuin stilaan de sfeer krijgen die bij ons hoort. En dat in het huis ook meer en meer de sfeer hangt die ik zoek.

Gisteren wandelde ik met de oudste zoon (thuis na de examenweek) naar school, om zijn jongere zusje op te halen – zo zelfstandig als de jongste zoon is, zo graag blijft de jongste dochter nog een klein meisje. Hij had de hond aan de leiband, wandelde naast me, bijna even groot als ik. Wat verder in de straat stond een groot bord: nieuw te bouwen huizen te koop. Ik zei dat ik er wel eentje wou kopen. Hij zei dat hij daar dan wel zou willen wonen. “Gemakkelijk, hè, om de kindjes te brengen,” zei hij met een lachje. Ik glimlachte. Blij vanbinnen.

h1

Guilty pleasures

15 maart 2013

Sinds deze week komt onze poetshulp op donderdag i.p.v. op vrijdag. Vrijdag is al jaren mijn ‘vrije’ dag. Ik werk wel, maar slechts voor één van mijn beide jobs en voor die job kan ik mijn uren helemaal zelf regelen. Wat ik op vrijdag niet doe, kan ik in het weekend doen. Daarom voelt het aan als mijn ‘vrije dag’. En nu er vandaag geen poetshulp was, voelde ik me helemaal vrij in dit stille huis. Dus heb ik me in de zetel genesteld, met mijn benen languit op de poef, onder een dekentje, met een kop thee bij de hand en mijn lunch voor me, en heb ik 2 afleveringen van Grey’s Anatomy gezien. ‘Guilty pleasures’ noemen ze dat, denk ik.

h1

Apps

17 januari 2013

Vandaag werd ik vrolijk van dit te bekijken. Ik gebruik nauwelijks apps, maar toch installeer ik ze (als ze gratis zijn) en vind ik het fijn om ertussen te snuisteren. Een beetje zoals Pinterest. Daar zet ik ook vanalles op  zonder er iets mee te doen, maar ik geniet van het bekijken, het zoeken, het ontdekken, het installeren, het bouwen aan mijn ‘verzameling’. Vooral het ontdekken van nieuwe dingen vind ik leuk. Onnozel eigenlijk, maar het geeft me elke keer een gelukkig gevoel. Fijn toch?

h1

2012 – 2013

3 januari 2013

Even terugbladeren in mijn agenda.

2012 was het jaar waarin:

– ik blijkbaar veel post-itjes in mijn agenda kleefde
– we naar Fiddler on the Roof gingen kijken en de hoofdrolspeler, Lucas Van den Eynde, ziek bleek te zijn
– we door hevige sneeuwval niet aan mijn favoriete quiz konden deelnemen
– we regelmatig ‘op restaurant gingen’, waar we met fijne vrienden heel lekkere dingen hebben geproefd
– we helaas voor het eerst werden geconfronteerd met een echtscheiding in onze dichte vriendenkring
– de jongste dochter piano begon te spelen en haar eerste openbare optreden gaf
– we opnieuw een heerlijke skivakantie hadden, met de familie S. en de familie D.V.
– ik uitgekozen werd om in de lezersjury van ‘De Gouden Boekenuil’ te zitten – een heel leuke ervaring
– we veel goede toneelstukken zagen, met als topper ‘God van de slachting’
– de weekends dikwijls overvol zaten, met sport, verjaardagsfeestjes, andere feestjes, scouts, huishoudelijk werk, gewoon werk en de andere dingen des levens
– dochterlief haar communie deed en er prachtig uitzag
– we Portugese meisjes te gast hadden voor een turnwedstrijd
– we plannen maakten om ons huis eindelijk eens deftig af te werken en in te richten
– zoonlief een schitterend kamp met zijn school beleefde. Ongelofelijk dat jeugd en leerkrachten zich in hun vrije tijd zo kunnen inzetten als begeleiders van jonge tieners.
– dochterlief nog eens op zeeklassen ging, op initiatief van een klasgenoot
– Lotta ons gezin vervoegde
– de kinderen enthousiast terugkwamen van hun scoutskamp
– we een zalige vakantie in Zwitserland en Italië doorbrachten
– er heel mooie foto’s werden gemaakt van dochterlief voor haar twaalfde verjaardag
– dochterlief de overstap naar de middelbare school maakte, voorlopig met wisselend succes
– we een nieuwe pianoleerkracht kregen
– zoonlief begon te tafeltennissen
– we genoten hebben van goeie televisiemomenten
– ik na 30 jaar een nieuwe fiets kocht, mét versnellingen deze keer
– ik uit interesse een cursus mindfulness volgde
– ik heel wat interessante boeken heb gelezen, me liet verleiden om naaiboeken te kopen, maar veel te weinig aan naaien ben toegekomen
– ik nog altijd niet al mijn broeken heb ingekort
– we naar Barcelona, Chenonceau en Chambord gingen en gemerkt hebben dat er in Barcelona zoveel te zien is dat 4 dagen niet genoeg waren – het fotoboek, dat pas gemaakt is en nog moet worden geleverd, is dan ook erg dik geworden
– onze tuin weer wat meer in orde geraakte
– de jongste dochter nu ook weet wie de Sint is
– er twee cavia’s bij kwamen: Rapunzel en Valérie
– ik Pinterest en Goodreads ontdekte

Een opsomming van feiten en feitjes, vele niet écht belangrijk waarschijnlijk. Maar ze zijn een weergave van hoe 2012 voor me was: een gevarieerd, leuk, druk, gezellig, aangenaam jaar, met moeilijke momenten en zorgen, maar ook met veel plezier, geluk en een redelijke stabiliteit in ons gezin.

En wat zal 2013 brengen?

Ik maak geen lijstjes met voornemens meer. Toch niet op 1 januari. Want 1 januari is per slot van rekening een dag zoals een andere. Ik kan me net zo goed op een ander moment iets voornemen. Om wat geduldiger te zijn bijvoorbeeld. Ik hoef niet tot 1 januari te wachten om me dat voor te nemen.
Plannen dan? Ja, natuurlijk! Het is belangrijk voor me om naar dingen te kunnen uitkijken. Ik maak continu plannen, in mijn hoofd en op papier. Ik heb eindeloze lijstjes met dingen die ik wil doen, die ik wil proberen, wil lezen, wil maken. Anderzijds zou wat meer rust ook welkom zijn. Misschien wordt dat de uitdaging voor 2013: een goed evenwicht bewaren tussen beide.

En intussen wens ik u alvast een heel gelukkig jaar toe. Met dit tekstje dat ook op onze wenskaarten stond:

Voor ons geen grote wensen,
niets dat je in de winkel koopt.
Wij wensen je datgene
waar je stilletjes op hoopt.

h1

Het Groot Dictee der Nederlandse Taal

13 december 2012

Gisteren wou ik naar de tennismatch tussen Kim Clijsters en Venus Williams kijken en merkte ik dat ‘Het Groot Dictee der Nederlandse Taal’ (al die hoofdletters in de titel maken het wel erg plechtstatig) ging beginnen. Tennis of taal? Wat zou ik doen? Het werd taal. En kijk! Ik had héél veel fouten, maar nog aanvaardbaar veel blijkbaar. 18 of 20, afhankelijk van hoe je verbetert. 2 fouten in 1 woord, wordt dat als 1 fout beschouwd of zijn dat 2 fouten? Enfin, 20 fouten dus. Van het woord ‘kasuarissen’ had ik nog nooit gehoord. De naam ‘Slauerhoff’ had ik met 1 f geschreven. ‘Vaarzen’ dicteerde de man als ‘vaarsen’ en heb ik dus ook zo geschreven, terwijl ik het intuïtief als ‘vaarzen’ zou schrijven. Stom. Ik dacht verkeerdelijk dat ‘hertz’ met een hoofdletter werd geschreven, omdat de afkorting Hz met een hoofdletter begint. En het woord ‘swiebertje’ kende ik ook niet. Voorts nog wat streepjes te veel en te weinig, woorden die niet aan elkaar worden geschreven toch aan elkaar schrijven en voor je het weet heb je 20 fouten. Pfft. Het was niet gemakkelijk. Maar wel leuk. Het gemiddelde aantal fouten was 29, geloof ik, dus zo slecht heb ik het  nog niet gedaan :-). Wie de tekst eens wil bekijken of wil laten voorlezen om hem zelf eens te schrijven, dit is de link.
Aanvulling: je kan het dictee ook online laten voorlezen.