Archive for the ‘Kindervreugde’ Category

h1

Het thema van de dag

9 juni 2015

“Ik ben het zat!” schreeuwde ik tegen de jongste zoon die bleef volharden in zijn slechte tafelmanieren.
“Gij drinkt niet.” antwoordde hij droog.

Enkele uren later sms’te manlief me vanuit het buitenland dat hij van de oudste zoon had gehoord dat ik in ‘Bierbuik’ (Bierbeek) zat.

Het is wel duidelijk zeker wat het thema van de dag was?

Advertenties
h1

Een bijzonder trotse moeder

21 januari 2015

De oudste zoon is geselecteerd voor een evenement op school waarbij de kandidaten worden gekozen op basis van hun sportieve capaciteiten, maar ook hun gedrag: correct, stipt, beleefd zijn, dat soort dingen. Mijn moederhart barstte van trots. Hij begrijpt dat niet zo goed, vindt het niet meer dan normaal dat hij zich ingezet heeft, want hij sport heel graag. Dat zijn vrienden ook graag sporten en daar goed in zijn, maar de meeste niet geselecteerd zijn, zegt mij dat gedrag doorslaggevend is geweest bij de selectie. Vandaar dat ik zo trots ben. Goed zijn in iets, daar heb je geen verdienste aan, maar je gedrag, dat gaat om keuzes maken, telkens opnieuw. En het is heel fijn om te merken dat hij de juiste keuzes maakt.

h1

Beroepskeuze

19 januari 2015

“Eigenlijk,” zei de oudste zoon, “zou ik later wel eens detective willen zijn.”
“Omdat ge in de sneeuw wilt liggen, ofwa?” zei de jongste dochter.
Ze kijken duidelijk te veel televisie, die kinderen van ons.

h1

Criteria om oud te worden bevonden

19 september 2013

“En die leerkracht is al tamelijk oud. Die heeft een petekind bij ons op school.”
“Ik heb toch ook een petekind van jullie leeftijd. Dan ben ik ook oud?”
“Nee. Nee. Maar die heeft ook zo van die tanden… Die bovenste staan zeker een centimeter voorbij de onderste.”
En even later nog een criterium om ‘oud’ te worden verklaard: “Als je een bril hebt.”
“Christophe heeft toch ook een bril? Is die dan oud?”
“Nee, dat is een moderne bril. Maar die (de leerkracht in kwestie) heeft zo’n oude bril.”

h1

Dat is de reden

10 mei 2013

Manlief vertelde me over een interessant artikel. Nihil novum sub sole.

h1

Aswoensdag

14 februari 2013

Aan tafel.
“De vasten begint vandaag,” zegt manlief.
“Zullen we dit jaar eens 40 dagen niet snoepen?” vraag ik.
“Wij zijn toch geen moslims,” antwoordt de jongste zoon.

h1

Een groot gezin – deel 2

4 februari 2013

De reacties op mijn vorige bericht geven me inspiratie voor een deel 2 over ons (groot) gezin. In tegenstelling tot Lies ben ik opgegroeid tussen gezinnen met meer dan 2 kinderen. En ik vond die gezinnen meestal leuker dan gezinnen met 1 of 2 kinderen. Meer leven. Ambiance. Gezellig. Wij waren thuis met 3. Veel vrienden van mijn ouders hadden 3 kinderen. En zelfs 4. Mijn ouders zelf kwamen uit een groot gezin (niet zo uitzonderlijk in die generatie). Een zus van mijn vader heeft 4 kinderen, een andere zelfs 5. Mijn beste vriendin uit mijn jeugdjaren was de jongste van 6. Een andere vriendin had 2 broers en 2 zussen. Ik was een beetje jaloers op de drukte, de levendigheid, de gezelligheid die in al die grote gezinnen heersten. Er viel altijd iets te beleven. Er werd gelachen. (Waarschijnlijk niet altijd, maar ik woonde daar natuurlijk niet.) Ja, ik had zeker een romantisch beeld van grote gezinnen. En ook nu ken ik vooral gezinnen met minstens 3 kinderen.
Voor mij was de grootste verandering de stap van geen naar 1 kind. Zonder kinderen doe je wat je wil. Met kinderen verandert heel je leven. Ik vond dat een vanzelfsprekende aanpassing en het is verreweg het beste wat me is overkomen in mijn leven: manlief tegenkomen en samen met hem kinderen krijgen.
De op een na grootste verandering is de stap van 2 naar 3 kinderen. Omdat je dan als koppel een stuk controle verliest. Je kan elk 1 kind in de gaten houden en zelfs als je alleen bent, heb je 2 handen voor 2 kinderen. De andere kinderen ontsnappen automatisch een stuk aan de aandacht. En ik kan best begrijpen dat niet iedereen het even fijn of comfortabel vindt om een stuk controle te verliezen. Veel mensen voelen zich zelfs veel prettiger bij een zo gecontroleerd mogelijk leven. Ik niet. Ik vind dat voor mezelf saai, niet opwindend genoeg. Ik vind het ook goed voor kinderen dat ze al eens aan de aandacht kunnen ontsnappen, dat ouders niet te dicht op hun vel kunnen zitten (onbewust dikwijls), omdat er meerdere kinderen zijn. Ik vind het ook zalig dat onze kinderen de laatste dagen regelmatig samen zitten te kaarten, dat ze samen aan tafel over gebeurtenissen op school praten, over FB-conversaties praten enz. Ik zie vaak drukte en gezelligheid en samenhorigheid en verbondenheid en geniet daarvan. Is het dan altijd peis en vree hier? Nee, hoor. Integendeel. Hier wordt gekibbeld en geruzied en geduwd en getrokken. Maar nooit lang. Ik durf zelfs beweren dat er meer ruzies ouders-kinderen dan kinderen-kinderen zijn. Vooral omdat we er eentje hebben rondlopen met een speciale handleiding die wij niet goed snappen. En de handleiding die wij haar aanreiken, ziet zij dikwijls niet zitten. En ja, we hebben 1 grote auto, met 7 zitplaatsen. Maar eerlijk, ik zie heel wat gezinnen met wel een erg grote auto voor hun 2 kinderen, want hoe moeten ze anders op vakantie? Een wat vreemde redenering, heb ik altijd gevonden, maar het is echt wel zo dat er meer monovolumes zijn dan gezinnen met 4 of meer kinderen.
Het enige jammere aan onze gezinssituatie vind ik dat ze wel erg uitzonderlijk blijft. Niet de 4 kinderen op zich, al zijn er in onze dichte omgeving niet zoveel gezinnen met 4 of meer kinderen. Wel het feit dat we bewust 4 kinderen op 4 jaar tijd hebben gekregen [héél weinig felicitaties en vreugde bij de aankondiging dat nr. 4 op komst was, wel reacties gaande van bezorgdheid, gelatenheid (“ja, dat is jullie keuze, hè) tot vervelende en soms zelfs negatieve reacties die daarbij lijken te horen – ik herinner me de commentaren met het woord konijnen nog maar al te goed en word, als ik eraan denk, nog altijd boos op de persoon in kwestie die het nodig vond om ze te gebruiken – u mag 1 keer raden hoeveel kinderen hij intussen heeft en u proberen voor te stellen wat voor leven hij leidt, maar dat terzijde], en dat we allebei zijn blijven werken, mijn man voltijds, ik soms voltijds, soms wat minder. De manier waarop we leven (4 kinderen op 4 jaar tijd, allebei werken, hobby’s, een redelijk druk sociaal leven, veel vrijwilligerswerk, maar dan ook wel een huis dat nooit in orde is en een tuin waar eeuwig werk in is) is een manier die niemand lijkt te kiezen, en dat vind ik soms jammer. Het geeft me vaak een eenzaam gevoel. We wonen dan ook nog eens in een omgeving waar uiterlijk en prestige belangrijk zijn. Huizen die rechtstreeks in decoratietijdschriften kunnen verschijnen. Tuinen onderhouden door de tuinier, waarin elk grassprietje juist lijkt te liggen. Kinderen met altijd keurig verzorgde schoenen en kleren die rechtstreeks uit de winkel lijken te komen. Meisjes die al als kleuter met een keurig geknipt kapsel en een speldje op de juiste plaats (de hele dag lang!) naar school gaan. Auto’s die altijd net uit de carwash lijken te komen en waarin niet gegeten mag worden (redelijk confronterend naast mijn rijdende brood- en koekjeskruimelverzamelaar). Controle, controle, controle. Dat lijkt hier vaak het codewoord te zijn. Het contrast met ons huis en onze tuin en onze auto’s en onze manier van leven is vaak groot. En zoals ik al zei, geeft dat me regelmatig een eenzaam gevoel. Maar al bij al zou ik exact dezelfde keuze maken als ik opnieuw zou kunnen kiezen. Zeker weten.