Archive for the ‘Uit het leven gegrepen’ Category

h1

Vijf minuutjes bij de bank

29 maart 2016

Vandaag bij de bank. Ik zit te wachten tot het mijn beurt is. Aan het loket staat een vrouw, met naast haar een kind, 6 jaar oud, schat ik. Een pop in de handen, een rokje met legging eronder, én – top of the bill – blinkende schoentjes met een riempje over de wreef en een klein hakje. Ze draait parmantig rond, gaat op de tippen staan, dan weer op één hak. Ze kan niet goed blijven stilstaan, ze zet haar ene voet op de andere, kantelt haar ene voet soms naar buiten. Ze kijkt af en toe naar me, met licht gebogen hoofd, onder haar wimpers door, met een blik van “Heb je me gezien?” (vrije interpretatie van mijn kant). Ze wil zo graag groot zijn, maar ziet er tegelijkertijd nog een ontzettend klein kind uit. Haar moeder heeft het druk, heeft van alles te vragen en te bespreken met de loketbediende. Plots gaat het over het overzetten van geld van een rekening naar een andere, nieuwe rekening. De aandacht van het kind wordt getrokken. Het gaat blijkbaar over haar geld, op haar spaarrekening. Ze begint te dreinen tegen haar moeder. Ik versta niet wat ze zegt, maar de moeder antwoordt zo luid dat ik de teneur van het gesprek kan volgen. “Nee, je centjes gaan niet weg.” en “Nee, wij gaan die niet gebruiken.” en “Maar nee, we gaan die centjes nog altijd heel veel centjes laten worden zodat jij later een auto kan kopen.” en “Voor een huis zal je toch nog eens naar de bank moeten komen.” en “Nee, we gaan de centjes op een nog mooiere rekening zetten, zodat het nog meer centjes kunnen worden.” en “Ja, dat zijn jouw centjes en die van … kunnen daar nu ook bij.”
Ik vind het een beetje een bevreemdende conversatie. Het kind dat zich duidelijk opwindt over hààr geld en hààr rekening. Ze ziet eruit als een kleuter, gedraagt zich als een kleuter, maar praat over geld en een eigen rekening en bezittingen alsof ze een volwassene is (of naspeelt?).
Ik vraag me af hoe ik met dat soort dingen omging toen mijn kinderen kleiner waren. En besef dat ik er nog altijd een hekel aan heb om over geldzaken te praten of te horen praten. Dat is altijd zo geweest. Als de kinderen zich in mijn ogen te materialistisch gedragen, kap ik dat af, denk ik. Dit soort conversaties heb ik dan ook nooit gehad met mijn kinderen. Die wisten op die leeftijd niet eens dat ze een spaarrekening hadden.
Ik besef weer dat opvoeding toch veel bepaalt. De keuzes die je maakt. De dingen die je we wel of niet bespreekt, waar je je wel of niet voor open stelt. Wat je wel of niet stimuleert of afremt bij je kinderen.

Terwijl ik zo zit te mijmeren, komt er een vrouw binnen. “Zit u hier te wachten?” vraagt ze. “Ja,” antwoord ik. “Oh, en ik sta maar buiten aan het loket te wachten,” zegt ze, terwijl ze naast me gaat zitten, waarbij een geur van alcohol en sigarettenrook mijn neus binnendringt.
Meteen terug in de werkelijkheid.

Advertenties
h1

Afscheid nemen

7 januari 2016

Naast een hele hoop andere dingen was 2015 voor ons ook een jaar waarin 5 koppels die we goed tot zeer goed kennen, beslisten om uit elkaar te gaan. Of beter gezegd, waarin één van beide partners van die koppels besliste om de ander te verlaten. Vijf. Hoewel ik weet dat volgens de statistieken heel veel huwelijken en lange relaties op de klippen lopen, ben ik toch altijd verrast als het in mijn nabije omgeving gebeurt. En elke keer vind ik het bijzonder jammer. Voor het koppel zelf, voor hun kinderen. Maar toch ook wel een beetje voor onszelf. Omdat ik besef dat het contact nooit meer hetzelfde zal zijn. Geen etentjes meer met dat koppel, maar in het beste geval met elk apart. Geen feestjes meer bij het koppel thuis, maar in het beste geval bij een van beide. Geen reisjes samen meer. Soms zelfs helemaal geen contact meer met een van de twee. Natuurlijk voel ik niet het immense verdriet dat zij voelen, maar ergens vaag vanbinnen voel ik een soort rouw en verdriet en heimwee, om alles wat geweest is en nooit meer zal terugkomen. Er is iets kapot dat niet meer kan geheeld worden. Jammer, bijzonder jammer.

h1

En nu is het tijd voor een goed boek

3 januari 2015

De ‘solden’ doorstaan (ik haat het, maar mijn portemonnee niet, en de kinderen hadden nog één en ander nodig), boodschappen gedaan, gekookt, was ingestoken, veel te lang op ‘tinternet’ blijven plakken, nu de was uithalen én LEZEN. Stoner (van John Williams) moet uit tegen woensdag, want dan moet ik het terugbrengen naar de bibliotheek en ik ben bang dat het gereserveerd zal zijn en ik het dus niet zal kunnen verlengen. Dus, gelieve niets interessants meer te Facebooken of te bloggen of te Pinteresten, zodat ik niet afgeleid word!

h1

Stresskip – vervolg

3 september 2014

Deze stresskip liep gisteren, na het posten van het vorige berichtje, fluks richting bergplaats, om de was nog even uit te halen. In het donker. Na 15 jaar ken je je huis wel in het donker. Ware het niet dat er enkele maanden geleden een glazen schuifdeur is geïnstalleerd tussen gang en keuken. Waar ik knal tegenop liep. Ik was bijna een stresskip zonder neus. O wat deed dat pijn. Spontane bloedneus. De schuifdeur is, op een afdruk van mijn neus na, nog intact. Nog niet echt zen dus. We werken eraan.  

h1

Moeder zijn

22 augustus 2014

Net met een klein hartje afscheid genomen van dochterlief. Ze is op taalkamp vertrokken, alleen. Tegen haar zin, verplicht door ons, om haar de kans te geven volgend schooljaar toch de richting te volgen die ze zelf absoluut wil volgen. Ze zag er enorm tegen op. En ik eigenlijk ook. Ze veegde een traantje weg voor ze op de bus stapte. Ik duwde mijn tranen terug, slikte de krop in mijn keel weg en zwaaide aarzelend. Ze zwaaide met een nauwelijks zichtbaar handje terug, haar hoofd tegen de venster, naast haar een lege plaats. 

h1

Even manloos

12 februari 2014

Manlief is een dikke week weg van huis. En op slag word ik gestructureerder. Niet dat ik anders zo’n chaoot ben, maar, als hij thuis is, laat ik dingen gemakkelijker liggen in de hoop dat hij het wel doet. Wat hij natuurlijk niet altijd doet, want hij kan geen gedachten lezen. Ik vraag immers nooit (bijna nooit) hulp. Ik lijk dat niet te kunnen. Of niet te willen. Whatever. En als hij weg is, weet ik dat het geen zin heeft om wat dan ook te laten liggen. Dan ga ik gestructureerd te werk om alles gedaan te krijgen. Werkt goed. Maar het is leuker als hij thuis is. Dat wel.

h1

Ergerlijke mensen

5 oktober 2013

Dit heb ik vandaag weer eens bewezen:

"your ecards" meme
Enfin, fun zou ik het niet noemen. Verre van eigenlijk. Wat is er gebeurd?
Wel, manlief en ik stonden aan de zijkant van het sportveld te supporteren voor de ploeg van onze jongste zoon. Een beetje verder stond een mama die ik wel vriendelijk vind, maar die eigenlijk op mijn systeem werkt. Haar partner (ze zijn niet getrouwd) werkt in het buitenland, al jaren. Om de zoveel weken komt hij naar huis voor een week of enkele weken. Zolang ik haar ken (en dat is nu toch al enkele jaren), kankert ze op die situatie. Een dik jaar geleden was de maat vol voor haar. Dat kon zo niet blijven duren, hij moest toch maar eens terug in België komen werken of zij moest met hun 2 kinderen verhuizen naar het land waar hij werkt. Maar u raadt het al: hij werkt en woont nog altijd in het buitenland en zij en de kinderen wonen nog altijd hier. En het gezucht houdt aan. Gezucht met veel humor, hoor. Maar net door die humor lijkt ze continu te spotten met haar man, voor iedereen die het horen wil. En ook met haar zoon. Over de dochter klaagt ze zo niet, daar worden zelden of nooit opmerkingen over gemaakt. Vandaag was het weer van dat. Het ging over de fietshelm. Dat hij die nooit wil dragen, want “ah, nee, hè, dat is niet ‘cool’ genoeg. Ik heb hem al gezegd dat ik hem de coolste helm wil kopen die er te vinden is, maar nee, hoor, geen enkele helm is natuurlijk cool genoeg voor hem”. Waarop ik vroeg of ze hem een helm opzet als hij van de trap komt, want dat er toch veel kinderen wel eens van de trap vallen, waarschijnlijk zelfs meer dan dat er met de fiets vallen. En dat we onze kinderen toch ook geen brandwerkend pak aantrekken als we een friteuse opzetten. Allemaal erg kort door de bocht, hoor, ik weet het, en ik ben zelf geen tegenstander van de fietshelm, verre van, maar ik ben het gezeur beu van moeders die blijkbaar elke dag opnieuw een strijd leveren over het dragen van de fietshelm en zichzelf dan zo beklagenswaardig lijken te vinden, omdat ze elke dag ‘moeten’ zeuren. Ik vind dat je je kind het best zo vroeg mogelijk zo veel mogelijk laat fietsen, zodat ze daar erg vaardig in worden. En je probeert hen te overtuigen van het nut van een fietshelm. Zijn ze niet te overtuigen, mekker daar dan niet constant over door. In het beste geval luisteren ze en zetten ze die helm braaf op en houden ze hem op tot ze op school zijn, maar in de praktijk lijken veel kinderen thuis te vertrekken met helm en zetten ze hem af zodra ze om de hoek zijn. Ik zou ze geen eten willen geven, de kinderen die ik al heb zien fietsen met een helm bengelend aan het stuur. Zolang het dragen van een fietshelm niet verplicht is en er geen breed maatschappelijk draagvlak bestaat voor het dragen van een fietshelm (zoals dat intussen gelukkig wel gegroeid is voor het dragen van een skihelm – bij skiën worden trouwens heel wat hogere snelheden gehaald dan bij fietsen en daar zijn wij Belgen meestal toch een pak minder vaardig in dan in fietsen), zullen kinderen die helm niet spontaan opzetten. De meeste ouders dragen zelf niet eens een fietshelm, tenzij ze in het weekend gaan fietsen met de koersfiets. Maar goed, ik ben aan het afdwalen. Ik ben dus niet tegen de fietshelm, maar wel tegen het gemekker van die dame, die haar zoon weer voor iedereen die het maar horen wilde, stond af te schilderen alsof hij een hopeloos geval is. Dat en enkele compleet onredelijke dingen die ik haar in het verleden heb horen zeggen, irriteren me aan haar. Plus het feit dat ze – volgens onze jongste zoon – haar zoon met voorrang heeft kunnen inschrijven op een school waar de plaatsen bijzonder gegeerd zijn, omdat ze zogezegd een alleenstaande moeder is. Je moet je niet afvragen wat een geweldig belastingvoordeel (en andere voordelen!) ze waarschijnlijk ook heeft, omdat ze, denk ik toch, officieel alleen woont met 2 kinderen, zonder partner. Ik krijg het van dat soort praktijken. Enfin, ik was dus niet zo meegaand toen er over de fietshelm werd gepraat, waarop ze zich ostentatief omdraaide, weg van mij en de andere vrouwen en de match ineens geweldig interessant leek te vinden, terwijl ze voordien nog geen twee minuten gekeken had. Pfft.