Archive for the ‘Vertelseltjes’ Category

h1

2016 – dag 2

2 januari 2016

Slecht geslapen vannacht. Dat is sinds 2015 iets nieuws voor mij, af en toe een slechte nacht. Moeilijk in slaap vallen, veel wakker worden. Zonder te piekeren of te dubben. Nee, gewoon wakker. Te warm, te koud, niet echt comfortabel, maar ook niet echt last. Zal wel aan het ouder worden liggen. Een lichaam in verandering.

Behalve mijn slaappatroon zijn ook mijn eetgewoonten een beetje veranderd. Geen suiker meer in de thee. Lijkt banaal, maar in mijn geval betekent dat toch 2 tot 7 suikerklontjes per dag minder. Ik kwam op het idee toen ik de reeks van Lotte Alsteens over suiker en de voedingsindustrie las in De Standaard. Ik vulde uit nieuwsgierigheid de suikertest in en besefte dat ik, hoewel ik weinig snoep, toch veel suiker binnen kreeg via de vele mokken thee per dag. Thee zonder suiker zag ik niet zitten, maar op een dag begon ik er toch mee en nu vind ik thee met suiker te zoet. Het is een gewoonte die ik mezelf heb aangekweekt. En waar ik me beter bij voel. Fysiek én mentaal.

h1

“Laat je stress thuis”

30 december 2014

De bus naar de stad nemen, dat vond ik een hele onderneming. Geen rechtstreekse verbinding. Vertrek vanuit een naburig dorp, 10 minuten verder, waar ik eigenlijk zelden kom en niet eens weet waar de bushaltes zich bevinden. Dus reed ik met de auto naar de stad, parkeerde buiten de stad en wandelde naar het centrum. Tot ‘mijn’ parkeerplaats buiten de stad moest wijken voor een of ander appartementscomplex. Wat nu? Een stad binnenrijden om te parkeren wil ik eigenlijk niet: vervuilend, tijdrovend, storend voor alle voetgangers en fietsers én  nog eens ongelofelijk duur. Toen de kinderen nog klein waren, deed ik dat wel, uit gemakzucht. Alle tijdwinst was toen goed, zowel voor mij als voor de kinderen als voor alle mensen die ook in de stad rondliepen, geloof me. Enfin, een oplossing drong zich op, en kijk, dochterlief wist me te vertellen dat je vanuit een andere buurgemeente ook met de bus in de stad geraakt. Reistijden opgezocht op de website van De Lijn. Geïnformeerd bij de zoon hoe ik een ticket kon kopen via sms (“Geef je gsm even, mama, ik zal het al klaarzetten, dan moet je het alleen nog versturen een paar minuten voor je bus komt.” waarop de andere zoon lichtelijk bezorgd zei: “Maar neem misschien voor de zekerheid toch maar geld mee.” :-)). Beseft dat ik de bus hier niet meer kon halen en dan maar met de auto naar de buurgemeente gereden (volgende keer beter en alles met de bus doen, inclusief overstap), daar de auto op het grote parkeerterrein gezet, juiste bushalte gezocht en vlot in de stad geraakt. Rustig, tijd om te lezen (de lichte misselijkheid achteraf neem ik er graag bij), me niet moeten concentreren op het verkeer. Zalig! Voor herhaling vatbaar.

h1

Schoonheidsslaapje

13 september 2013

Sinds zondag ben ik altijd voor middernacht gaan slapen, en zelfs meestal voor elf uur. Moeilijk voor een avondmens zoals ik, maar het doet deugd. Ik ga dit proberen vol te houden.

h1

De SM-club

18 januari 2013

Voor u rare ideeën over mij krijgt, de SM in de titel staat niet waarvoor u denkt, maar voor Straffe Madammen. Sinds kort ben ik lid van de Straffemadammenclub. Vriendin T. bracht ons bij elkaar. Ze vond ieder van ons op een of andere manier een straffe madame en vroeg ons of we zin hadden om elke maand samen iets te doen. De 9 uitgekozen straffe madammen kenden elkaar al wel, goed of oppervlakkig, of nog niet. Gisteren kwamen we voor het eerst samen, voor een culinaire wandeling. Spannend. En leuk. Zo leuk. Ik was gisterenavond moe en had niet veel zin om te vertrekken. Ik kende enkele van de vrouwen oppervlakkig, maar niemand echt goed, behalve vriendin T., en kreeg ineens koudwatervrees. Ongegrond, zo bleek. Bij de aperitief waren de gesprekken nog wat afwachtend, bij het hoofdgerecht zaten we al volop te tateren en bij het dessert leken we elkaar al jaren te kennen. Tussen de gangen door verkenden we Mechelen, met een heel goeie gids. Héél interessant. Ik weet nu onder andere allerlei spannende dingen over Margaretha van Oostenrijk. Volgende maand gaan we naar het Echt Antwaarps Theater. En de rest van het jaar is al volgeboekt met nog een hoop leuke plannen. Ik kijk er naar uit!

h1

Doe eens iets zots

21 november 2012

Een tijdje geleden heb ik een nieuwe fiets gekregen / gekocht. Na 30 jaar met dezelfde fiets te hebben gereden, zonder versnellingen, maar de laatste tijd wel met blitse fietstassen, rijd ik nu rond met een blitse fiets, mét versnellingen en een sobere fietstas. Hij bolt fantastisch, mijn nieuwe fiets. Zo fantastisch dat ik nu overal met de fiets naartoe wil. Bijvoorbeeld naar Ikea. Via een knooppuntenroute. 28,5 km. Op papier althans. In werkelijkheid werd het een dikke 40 km, omdat ik twee keer een pijltje miste… Niet zo slim, want als je zo’n pijltje mist en dat pas pakweg 4 km later merkt, moet je 4 km terug = 8 extra kilometers (om dan te ontdekken dat je via de juiste weg 200 m verder uitkomt dan het punt waarop je ontdekte dat je fout zat – snapt u het nog?). Soit. Samen met de kilometers tot het eerste knooppunt en de kilometers van het laatste knooppunt tot Ikea, heb ik dus bijna 50 km gefietst, schat ik. Heen.
Het was de bedoeling dat ik rustig zou shoppen, Zweedse balletjes zou eten met manlief (die niet zo ver van Ikea aan het werk was) en dan rustig terug zou fietsen, via een fietsroute van Google Maps. In werkelijkheid werd het op 20 minuten door Ikea crossen, alleen wat noten eten op de fietsenparking, de kar in de handen van manlief duwen (“Stop jij dit in je auto en zet je de kar weg?”) en naar huis racen, via de kortste weg (die overigens erg ongezellig en druk was, maar wel een fijn fietspad had), omdat ik later dan gepland thuis was vertrokken, er op de heenweg een pak langer over had gedaan dan gepland en ik op tijd thuis moest zijn wegens een afspraak bij de huisarts met zoonlief. 23 km. Terug.
Eindbalans? Zalig. De knooppuntenroute was zo mooi. Ik ben voorbij prachtige plekjes gefietst, door bossen, velden, weilanden, via rustige straatjes. Onbekende plekjes, zoals een fietserstunneltje, vlakbij plekken waar ik bijna wekelijks passeer. Prachtige paarden gezien. Speciale koeien. Een man die aan het oefenen was met een paard en zo’n racewagentje. Een herder met zijn kudde schapen en honden langs de rivier. Wandelaars. Fietsers. Natuur. Rust.
Het heeft deugd gedaan. En tegen de verwachtingen in geen spierpijn achteraf. Dit smaakt naar meer.

h1

Regen regen regen

26 oktober 2012

Gek wat een invloed het weer toch heeft op mensen. Ik merk het al als ik naar school fiets. Nee, zelfs daarvoor al. De kinderen die met meer tegenzin naar school vertrekken omdat ze met hun fiets door de regen moeten. Zoonlief vindt zijn regenbroek niet. Dochterlief is laat. De andere dochter heeft het koud op de fiets. Haar broek wordt nat. De mijne ook. De auto’s zijn gehaast, minder geneigd om te stoppen dan bij mooi weer. “Als g’ uw kap opzet!” hoor ik een moeder boos roepen. Mensen haasten zich gebogen voort, te voet, op de fiets. Het water spat op van voorbijrijdende auto’s. Thuis kijk ik uit op een drijfnatte tuin. Een vergeten zwembril in de zon heeft nog iets. In de regen ligt diezelfde bril er troosteloos bij. De hopeloze hoop rommel in huis lijkt nog onoverkomelijker. En emo-muziek opzetten helpt natuurlijk ook niet. Ik haast me voor M. uit, om alles op te ruimen, weg te duwen zodat ze kan poetsen. Denk aan het vele werk dat ik zou moeten doen vandaag. Voel irritatie omdat ik eigenlijk naar de interieurbeurs in Kortrijk wou gaan, maar niet kan omdat ik een afspraak heb om 12.30 uur die onmogelijk op een ander moment kan. In mijn hoofd een lichte, zeurende pijn. Te weinig geslapen deze week, dat is de oorzaak. M. begint haar rondje stofzuigen. Dat betekent minstens een kwartier lawaai. De hond wil uit haar bench. Gaat niet. Ik hoor de muziek bijna niet meer. Geruisloze stofzuigers? Iemand? Gelukkig ligt Ikea niet naast de deur, want ik zou hopen opbergdozen kopen. Alles wat boven al maanden klaar ligt voor de zolder erin en de trap op. Ik heb een hekel aan opruimen. Wist u dat? Ik hou van mijn werk. Van handwerk. Lezen. Fietsen. Koken. Bakken. In de tuin werken. Televisie kijken. Maar niet van opruimen. Over televisie kijken gesproken. Ze zouden Grey’s Anatomy best wat minder emotioneel mogen maken. Ik heb woensdagvoormiddag, op een onverwacht vrij uurtje, de aflevering van deze week gezien. De tranen rolden over mijn wangen. Wat niet ongewoon is, want ik huil bijna altijd bij Grey’s Anatomy. En bij veel andere series ook. Ik ben gewoon een televisiebleiter. Misschien komen op dat moment de emoties eruit die ik de rest van de dag wegduw, inslik? Of is dat vergezocht gezever en ben ik gewoon een gevoelig type? Blablabla. Ik dacht aan wat dochterlief een paar dagen eerder had gezegd. Dat ze iemand moesten interviewen. Over een gebeurtenis in hun leven die ze nooit zouden vergeten en waar ze vaak aan terugdachten. “Je kan bijvoorbeeld je moeder interviewen,” had de leerkracht gezegd. “En die zal dan waarschijnlijk zeggen dat jouw geboorte een gebeurtenis is die ze nooit zal vergeten.” Daarom ging dochterlief mij niet interviewen. Want mijn antwoord zou niet meer origineel zijn. Nochtans zou ik dat antwoord niet geven. Natuurlijk vergeet ik de geboortes van mijn kinderen nooit. Maar ik kan me van die gebeurtenissen alleen nog het gevoel herinneren. De blijdschap. De uitputting. De adrenaline die door je lijf giert. De emoties staan in mijn geheugen gegrift, maar de beelden zijn flou. Het beeld dat me veel meer is bijgebleven, is het overlijden van mijn vader. Hij in dat steriele ziekenhuisbed. Wit. Buiten bewustzijn. Met pleisters, verband, buisjes, slangetjes, machines. De machines die werden stilgelegd. Zijn hart dat stilviel. De flatline. Wij rond zijn bed. Grey’s Anatomy. Maar dan in het echt. Nee, regenweer is niet goed voor de mens. Je ziet de blauwe hemel niet meer. Ik kan niet omhoog kijken en eens knipogen. De stofzuiger stopt. Eventjes toch. Ik moet voort. Boven opruimen. En opruimen. En opruimen. En dan mezelf belonen door de laatste van Jill Mansell uit te lezen. Lichtvoetige, oppervlakkige literatuur, maar zo ontspannend. Om bij weg te dromen. In dat boek is het trouwens altijd mooi weer als er iets leuks gebeurt (kan dat in Engeland? cliché cliché) en regent het bij onaangename toestanden. En zo is de cirkel rond. Het weer.

h1

De eerste keer

3 oktober 2012

Ziezo. Vandaag mijn eerste mammografie achter de rug. De gynaecoloog vond dat dat wel eens mocht gebeuren op mijn leeftijd (ik word zondag 42 – en heb overigens vandaag beslist om toch maar niemand uit te nodigen om dat te vieren. Ik had een lijstje kandidaat-genodigden klaar liggen, maar de mail is nog altijd niet verstuurd en vandaag dacht ik ineens dat ik eigenlijk geen zin heb om op te ruimen, mijn huis toonbaar te maken, hapjes en drank aan te sleuren en lekkere dingen te produceren en nadien alles weer op te ruimen. Bwèh. Misschien moet ik het aanpakken zoals dat meisje in Nederland en iedereen via FB uitnodigen. Dan zorgt de politie dat alles en iedereen klaar staat voor het feest en wordt alles achteraf voor mij opgeruimd. Als iedereen dan nog een cadeautje zou willen meebrengen, zou ik goed af zijn. Maar nee dus, geen feest dit jaar (en dus ook minder cadeautjes, snif). Rust, dat heb ik nodig. Maar dat is een ander verhaal. Ik dwaal af. Tijd om de haakjes te sluiten. Ik zal het begin van mijn zin even herhalen zodat u niet terug moet gaan kijken waar ik het eigenlijk over had.) De gynaecoloog vond dat dat wel eens mocht gebeuren op mijn leeftijd (bijna 42 dus). Preventief. Ik was ervan overtuigd dat die screeningsonderzoeken pas na 50 jaar begonnen. Niet dus. Ik had al van enkele vriendinnen behoorlijk enge verhalen gehoord over borsten die geplet worden en hoe pijnlijk dat allemaal is. Ik, die mijn vier kinderen gillend ter wereld heb gebracht, omdat ik geen pijn kan verdragen, zag dat niet zo goed zitten. Maar kijk, ik voelde er nauwelijks iets van. Daarna nog even langs de radioloog voor een echografie en het zat er al weer op. Niets aan. (Ook omdat het preventief was natuurlijk. Ik besef goed genoeg dat het een heel ander verhaal wordt als je een knobbeltje hebt gevoeld of borstkanker hebt gehad.)