Archive for the ‘Zonder woorden’ Category

h1

Ravage

1 juni 2014

Ik zit hier naar mijn scherm te staren. Probeer een essay van 5 blz. (gelukkig maar 5 blz.) te schrijven (opdracht binnen de banaba die ik dit jaar volg), maar de woorden komen moeilijk. Mijn gedachten dwalen voortdurend af naar het onvoorstelbare dat afgelopen maandag gebeurd is. Wat een hele gemeenschap onderuit haalde. Ik heb in jaren niet meer zoveel tranen gezien en zelf vergoten. Luisteren, troosten, zoeken naar de juiste woorden, zelf getroost worden. Zoeken naar een verklaring, een uitleg, de puzzelstukjes leggen en toch altijd gaten blijven zien.  Nu, 6 dagen later, zit ik tussen de brokstukken te kijken naar wat zijn beslissing aangericht heeft, zonder dat hij het zo bedoeld heeft. Hij wou zijn pijn niet meer voelen. Denk ik. Dacht dat we beter af zouden zijn zonder hem. Denk ik. Dacht dat het nooit meer goed zou komen. Denk ik. Zijn keuze heeft zoveel mensen verenigd in verdriet. We waren met zovelen om afscheid van hem te nemen. Meer dan hij ooit had kunnen denken. En daar gaat enorm veel troost van uit.
Maar nu? Het leven gaat voort, zeggen ze dan. Dat zal wel. Maar hoe? Ik zie de rauwe wonden en ik weet dat die zullen helen. Maar het litteken op onze ziel blijft. En weten dat zoveel mensen die me dierbaar zijn met dat litteken voort moeten, doet me nog het meest pijn. Verdriet dat nooit meer helemaal weg gaat. Getekend zijn door iets dat nooit had mogen gebeuren. Net als iedereen zou ik zo graag de klok terugdraaien. Zo graag. Maar dat kan niet.
Het is zo zonde. Zo vreselijk zonde.

Advertenties
h1

En wat nu?

12 december 2013

Mijn hart ligt open. Rauw. En bloederig. En pijnlijk. Het kookt vanbinnen. Het monster dat al heel mijn leven in me woont en ‘ik-kan-niet-tegen-onrechtvaardigheid’ heet, heeft weer eens toegeslagen. De frustratie is groot. De machteloosheid ook. Als mensen ziende blind zijn en niet willen horen, wat kan je dan nog meer doen?
Meisjes van 10 jaar. Jaloezie, waarschijnlijk onzekerheid en graag in het middelpunt van de belangstelling willen staan. Daar begint het mee. Daarna volgen een zondebok zoeken, aanklampen, boos worden om alles en nog wat, aandacht vragen, afwijzing. De groep worstelt met dit voor hen moeilijk te plaatsen gedrag. De kinderen weten niet hoe ze moeten omgaan met een kind dat hen niet ligt, dat moeilijk in de omgang is, maar dat aanklampt, eisen stelt. De ouders beschuldigen. Spreken over uitsluiting, pesterijen. Met ons kind als aanstoker. Niemand kan dat bevestigen. Geen leerkracht, geen toezichthouder, geen leiding, geen begeleiding. Integendeel. Toch blijven de ouders beschuldigen. De groep wordt het gedrag beu. Gaat in de fout. Zwaar in de fout. Wordt teruggefloten. In ons geval zwaar teruggefloten. Er volgen verontschuldigingen. De brokken worden gelijmd. Zo lijkt het toch. Want het kind blijft onrust zaaien. Roddelt. Drijft haar zin door. Interpreteert situaties verkeerd. Vertelt onwaarheden. En dan gaat de vader zwaar uit de bocht. Pakt een kind hard aan en bedreigt haar. Ons kind. 10 jaar.
Ik ben zo kwaad. Zo ongelofelijk kwaad. En het maakt me zo moedeloos, zo ongelofelijk moedeloos dat mensen niet willen zien en niet willen horen wat zo overduidelijk is. De afgelopen weken en dagen blijven maar door mijn hoofd spoken. Het valt me moeilijk om me te concentreren op mijn werk. Ik ben gisterenavond voor het eerst in héél lange tijd met moeite in slaap gevallen. Ik voel een groot diep gat vanbinnen dat me af en toe de adem lijkt te benemen. Pijn, verdriet, boosheid, moedeloosheid, machteloosheid, onbegrip. Ik vind geen rust.

 

h1

Na het overleg

11 januari 2013

Mijn lief, lief klein vogeltje. Zo kwetsbaar. Zo vaak misbegrepen. Door anderen, maar ook door ons. Soms zo moeilijk aan de buitenkant, maar zo fragiel aan de binnenkant. Een lichaam dat niet mee wil, een geest die zich verzet. Een groot hart dat dikwijls bloedt. Ook het mijne bloedt. Alweer. Ik reed naar huis en ineens biggelde er een traan over mijn wang. En nog een. En nog een. Omdat ik weet dat ons nog zoveel jaren strijd wacht. En omdat ik niet weet hoe ik dat moet doen. Wat ik moet doen. Hoe ik jou op de rand van het nest kan krijgen zonder te veel schade en je kan laten uitvliegen met een gerust gemoed. Angst is iets dat me altijd vreemd is geweest, maar nu knijpt mijn keel soms dicht, voel ik die steen op mijn maag, krimpt mijn hart soms samen. Hoe brengen we dit grootwordingsproces tot een goed einde? Hoe kan ik dit kleine fragiele vogeltje koesteren, terwijl het zo hevig spartelt? Hoe kan ik het blijven koesteren, als het me afwijst? Hoe kan ik weten wat goed voor je is? Wat helpt voor jouw geluk? De toekomst lijkt wel één groot zwart gat. En ik ben mijn leidraad kwijt. Mijn lief, lief klein vogeltje. Ik wil zo graag dat het goed met je gaat. Zo graag. Ik wil je over enkele jaren op de rand van het nest kunnen zetten en laten uitvliegen, als een sterke, zelfbewuste vogel die zelf zijn richting zoekt en vindt. En die vooral gelukkig is. Mijn lief, lief klein vogeltje. We hebben nog zo’n lange weg te gaan…

h1

Wat kan ik zeggen?

6 november 2012

De gordijnen zijn nog dicht, al is het al namiddag. Gelukkig is de stof zo dun dat ik meer dan genoeg kan zien. Ik zit met een mok thee achter mijn computer. Net thuis. Ik heb het koud. Probeer mijn handen te verwarmen met de warmte van de mok. Ik wil de gordijnen open schuiven, maar ben bang dat de hond zou blaffen. En ik wil geen geblaf. Ik wil rust. En een cocon. Om het slechte nieuws dat ik zopas te horen kreeg te laten bezinken, te verwerken. Ik weet nu al dat ik dit krasje op mijn ziel mijn leven lang zal meedragen. Dat kan niet anders en dat hoeft ook niet anders. Ik wou hier vandaag andere dingen vertellen. Over onze trip naar Barcelona vorige week. Of misschien iets over kennis die vrijheid wegneemt, een stukje dat al lang in mijn gedachten zit. Of over leuke uitspraken van onze kinderen. Over dingen uit de krant. Over het geweldige toneelstuk dat we hebben gezien (Verre vrienden). Over vanalles, maar niet over droefheid. Niet over droefheid.
Het ga je goed, (…). Rust in vrede.

h1

Omdat ik dit ergens wou bewaren

22 juli 2012

Cliché

Laat haar met rust.
En laat haar alleen overdag.
En wacht, onderga
De slepende klok van haar lokroep.

Ga niet overstag.

Wacht. En zoek ’s avonds
De deur en klop aan en omhels
De spannende sleur
Van je liefde. Verzwijg je cliché

Dat ons afscheid ons al tegemoetkust.

Leonard Nolens

h1

Moeder zijn

24 mei 2012

Moeder zijn is:

  • Honger hebben, een appel voor jezelf schillen en een vierde afstaan als je jongste dochter uitroept: “Oh! Mag ik een stukje van jouw appel?”
  • Je sportschoenen uitlenen aan je zoon, als hij voor de sportdag van de school klaagt dat de zijne wat beginnen te knellen en vaststellen dat hij intussen jouw maat heeft, terwijl zijn eerste wankele pasjes je nog helder voor de geest staan.
  • Met plezier een jurkje in elkaar zetten dat je nooit zelf zal dragen.
  • Vuile kindersokken uit en onder de zetel plukken.

Maar ook een fractie voelen van wat de moeder van dochterliefs klasgenootje nu moet voelen, nu haar zoon na een aanrijding in een kunstmatige coma in het ziekenhuis ligt. In mijn hoofd brand ik al twee dagen een kaarsje.

h1

Zonder titel

21 maart 2012

Al vind ik het niet nodig dat het uitgezonden wordt op televisie en al voel ik me een voyeur, toch ben ik aan het kijken naar de begrafenis van de kinderen in Lommel. Ik voel me er ongemakkelijk bij en vraag me af of het dat nu is wat die ouders diep in hun hart willen. Een begrafenis met militairen die weg marcheren, een hele hoop politici, escortes, politie, veel protocol en stijf gedoe, veel mensen die je niet kent, weten dat heel de natie meekijkt/mee kan kijken. Het duurt, duurt, duurt,… Het maakt alles zo wezenloos, zo afstandelijk, zo stijf. De intimiteit is weg. Misschien gaat het aan die mensen voorbij, zijn ze in hun onnoemelijke verdriet meegesleept in wat er boven hun hoofden heen werd geregeld en georganiseerd. Of misschien is dit hen aangeraden, zeggen hulpverleners, rouwdeskundigen, dat dit goed is. Of misschien willen ze dit wel en geeft het veel steun. Ik weet het niet. Het heeft ook geen belang. Maar het is vreemd om het te zien gebeuren. Dan ebt dat vreemde gevoel wat weg als ik de koning en koningin, met achter hen de burgemeester, de ouders zie begroeten, de mooie symboliek zie, Scala hoor, teksten hoor voorlezen,… Het is wat het is. Moge dit iedereen die het nodig heeft troost bieden.