h1

Beveiligd: Energie

4 februari 2019

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties
h1

Beveiligd: Nest

3 februari 2019

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

h1

Beveiligd: Schrijven

2 februari 2019

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

h1

Beveiligd: Een nieuwe start?

1 februari 2019

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

h1

Slot

21 maart 2018

Deze blog is op sterven na dood, dat is al wel langer duidelijk. Ik kan een aantal redenen bedenken waarom dat zo is.

  • De kinderen worden ouder en over hen schrijven is niet meer zo vrijblijvend.
  • Soms leest er wel eens een kind mee.
  • Tijdsgebrek. Ik heb tijd nodig om berichten in mijn hoofd te laten rijpen tot een tekst die zo op papier kan. Ik heb nog altijd voldoende tijd als ik alles bij elkaar optel, maar ik heb nog zelden periodes waarin ik lang genoeg na elkaar kan nadenken over een tekst.
  • Vermoeidheid. Als ik moe ben, kan ik mijn gedachten moeilijker schrijvensklaar op een rij krijgen.
  • De reacties van lezers. Die bereiken me soms onrechtstreeks en 2x vond ik die zo onaangenaam om te horen dat het me afremt om nog vrijuit te schrijven.
  • De levendige, vaak plezante en stimulerende interactie met medebloggers van in de beginperiode is stilaan verdwenen. (Gelukkig heb ik die collega-bloggers en de levendige en vaak plezante interactie met hen intussen elders teruggevonden.)

Nochtans heb ik bij momenten ruim voldoende inspiratie om een blog levendig te houden. Die inspiratie zal zijn weg wel vinden, maar niet meer hier, denk ik. Ik zet er hier dus (voorlopig? definitief?) een punt achter.

Nog een uitsmijtertje om af te ronden zoals we ooit begonnen zijn: met een conversatie in het gezin.

Manlief: “En het paswoord is xxxxx-spoorwegteken.”
Wij: “Huh? Spoorwegteken? Je bedoelt hashtag?”
Hij: “Jaha. Ik spreek al de hele dag Engels op mijn werk en dan gebruik ik altijd hashtag. Ik dacht: laat ik nu maar eens het juiste Nederlandse woord gebruiken.”
De oudste dochter, stilletjes: “En wat is er mis met ‘hekje’?”

Een hekje om af te sluiten, is dat niet mooi?

h1

2017

1 januari 2018

Ik dacht, of hoopte, dat 2017 beter, gemakkelijker zou zijn dan 2016. Dat was niet zo. De zeven magere jaren, of zo iets, zeker? We spartelden erdoor. Met mooie momenten ook, hoor. Zeker wel. Fijne en gelukkige momenten met man en kinderen en met vrienden. Een nieuwe opleiding gestart, deze keer in de bakkersschool. Ontdekt dat fotografie toch echt wel mijn ding kan zijn. Prachtige landen leren kennen, zoals Marokko en Australië. Londen herontdekt, anders leren kennen en in mijn hart gesloten. Veel gelachen en plezier beleefd aan en met mijn medecursisten en mijn Facebook- en Messengergroepjes. Gezellige etentjes. Vriendschappen verdiept. De prioriteiten werden scherper gesteld.
Maar toch ook veel zorgen en verdriet gekend. Veel tranen voelen vloeien. Veel onrust. Veel vragen en twijfels. Veel storm zien aankomen.
Angst. Dat is de emotie die meer op mijn pad is gekomen en die me niet echt eigen is. Ik ben niet gemakkelijk bang. Maar in 2016 ben ik het wel vaak geweest. Angst, om mensen te verliezen, om mijn grip op de dingen, op het leven, op wat ik met dat leven wil doen, te verliezen.

En nu staan we op de drempel van 2018. Ik voel dat ik nog meer keuzes moet maken, de prioriteiten nog duidelijker moet stellen. Dit wel, dit niet. 2018 belooft een moeilijk, een zwaar jaar te worden. Waarin angst en onzekerheid met me mee zullen reizen. Ik wou dat ik stevig in mijn schoenen staand, vol vertrouwen en hoop kon uitkijken naar de komende maanden. Maar voorlopig voelt het zo niet aan…

h1

Storm

23 juli 2017

Het is al weken, misschien zelfs maanden, druk in mijn hoofd. Te druk. Wensen, verwachtingen, hoop, onrust, een vage angst, plannen, dromen, teleurstelling, gekwetste gevoelens, geluk, opluchting, zorgen en een eindeloze stroom gedachten buitelen over elkaar heen. Ik krijg het niet geordend. Dingen die ik nog moet doen, die ik mezelf opleg, die anderen van me verwachten. Dingen die ik nog wil doen, maar die initiatief vragen – een energievreter. Dingen die gebeurd zijn en die ik niet geplaatst krijg, die ik uit lijf en leden wil wissen. Dingen die gaan gebeuren en die ik zò graag zou kunnen tegenhouden. Onzekerheid. Ik zwalp.