h1

Onrust

30 juni 2014

Hier zit ik weer. Staren naar een wit blad, willen schrijven en de woorden niet vinden. In mijn hoofd komen ze wel, op papier niet. Praten lukt ook niet goed, met niemand. Ik praat wel, maar zeg niets wezenlijks. Ik praat, slaap, eet, lach, werk, functioneer. Ik doe mee. En intussen wringt er iets, lijk ik al maanden te worstelen met iets, maar ik weet niet goed met wat. De gedachten tuimelen door mijn hoofd, mijn gevoelens wisselen te snel en te vaak. De stabiliteit is zoek. Onrust, dat is wat ik voel.  Geen blije, opgewonden onrust, maar irritante, vermoeiende onrust. Ik geloof dat ik het stilaan beu word, dat ik stilaan moe word van mezelf. Tijd om orde in de chaos te scheppen en dit zwalpende schip weer op de juiste koers te krijgen. Niet voor het eerst trouwens. Ik herken dit fenomeen wel bij mezelf. Misschien moet ik weer wat meer gaan schrijven om zo de juiste weg te vinden?

h1

Ravage

1 juni 2014

Ik zit hier naar mijn scherm te staren. Probeer een essay van 5 blz. (gelukkig maar 5 blz.) te schrijven (opdracht binnen de banaba die ik dit jaar volg), maar de woorden komen moeilijk. Mijn gedachten dwalen voortdurend af naar het onvoorstelbare dat afgelopen maandag gebeurd is. Wat een hele gemeenschap onderuit haalde. Ik heb in jaren niet meer zoveel tranen gezien en zelf vergoten. Luisteren, troosten, zoeken naar de juiste woorden, zelf getroost worden. Zoeken naar een verklaring, een uitleg, de puzzelstukjes leggen en toch altijd gaten blijven zien.  Nu, 6 dagen later, zit ik tussen de brokstukken te kijken naar wat zijn beslissing aangericht heeft, zonder dat hij het zo bedoeld heeft. Hij wou zijn pijn niet meer voelen. Denk ik. Dacht dat we beter af zouden zijn zonder hem. Denk ik. Dacht dat het nooit meer goed zou komen. Denk ik. Zijn keuze heeft zoveel mensen verenigd in verdriet. We waren met zovelen om afscheid van hem te nemen. Meer dan hij ooit had kunnen denken. En daar gaat enorm veel troost van uit.
Maar nu? Het leven gaat voort, zeggen ze dan. Dat zal wel. Maar hoe? Ik zie de rauwe wonden en ik weet dat die zullen helen. Maar het litteken op onze ziel blijft. En weten dat zoveel mensen die me dierbaar zijn met dat litteken voort moeten, doet me nog het meest pijn. Verdriet dat nooit meer helemaal weg gaat. Getekend zijn door iets dat nooit had mogen gebeuren. Net als iedereen zou ik zo graag de klok terugdraaien. Zo graag. Maar dat kan niet.
Het is zo zonde. Zo vreselijk zonde.

h1

Ontaarde moeder

24 april 2014

Wat ik vandaag uitgestoken heb, slaat alles. Te genant om op goed-nieuws-show-en-zie-eens-hoe-leuk-ik-ben-Facebook te zetten.
Zoonlief ging vandaag op excursie naar Gent. Om 19 uur was hij nog niet thuis en ik begon me af te vragen hoe laat hij thuis zou zijn. Even checken op de website van de school en daar stond dat de excursie doorging op donderdag én vrijdag. Twéé dagen! Hoe had dat me kunnen ontgaan? Wist hij dit eigenlijk zelf wel? Snel naar boven. Tandenborstel stond nog in de houder. Bitje voor zijn tanden lag op zijn nachtkastje. Nee dus. Wat een ontaarde moeder ben ik, dacht ik. Twee minuten later telefoon. Van een vader van een klasgenoot. Waar onze zonen bleven. Ik zei hem dat ze volgens mij op tweedaagse waren, maar voelde al dat er iets niet klopte. De klasgenoot is namelijk heel punctueel, altijd met alles in orde. Net als zijn moeder. Dus dat kon niet dat die evenmin zou weten dat het een tweedaagse uitstap was. Dus een hulplijn gebeld, met de genante vraag of onze jongens nu 1 of 2 dagen op excursie waren. Haar zoon was niet eens op excursie… Wat bleek: een deel van het jaar was vandaag weg, het andere deel gaat morgen. Wat ik had moeten weten, want eerder deze week had ik een brief zien passeren met het nieuws dat zoonlief morgen een dag relatievorming heeft. Op school en niet in Gent welteverstaan. Intussen is hij thuis. En voel ik me een ontaarde moeder. Nog erger dan toen ik vorige zondag op skivakantie vaststelde dat dochterlief een ski-jas mee had die 3 maten te klein was. Ze had die thuis gepast en gezegd dat hij nog paste. En ik, ontaarde en gemakzuchtige moeder, had dat niet gecontroleerd. Ja, sommige dingen horen hier. En niet op Facebook.

h1

Winter

6 april 2014

Het was een lange, stille winter. Een winter waarin ik me voortdurend wilde terugplooien op mezelf, manlief en de kinderen. Een winter waarin ik behoefte had aan rust, vooral vanbinnen, in mijn hoofd en in mijn hart. Een winter waarin ik mensen beu was, nieuwe horizonten wou opzoeken, verandering en nieuwe uitdagingen wou. Dat gevoel komt om de zoveel jaar bovendrijven. Ik voel me dan vervreemd van ongeveer iedereen om me heen. De meeste mensen rondom me lijken net niet op zoek te zijn naar verandering en nieuwe uitdagingen, integendeel, ze houden zo te zien vooral van meer van hetzelfde en zijn met de jaren o zo voorspelbaar geworden. Waar natuurlijk niets mis mee is, zeker niet. Alleen, het maakt dat ik me vaak een raar wezen voel, zo anders dan de anderen. Zo eenzaam ook.
Gelukkig kwam toen de lente. De zon lijkt me ook vanbinnen te verwarmen en lijkt weer wat rust te brengen. Licht in de duisternis blijkt eens te meer een goed gekozen naam te zijn.

h1

‘s Morgens aan de ontbijttafel

26 maart 2014

Hoe zou dat gaan, op een dag als vandaag, zo ‘s morgens aan de ontbijttafel bij de koning?
“Papa, waar moet je vandaag naartoe?”
“Naar Waregem.”
“Met wie?”
“Met Elio di Rupo. En met president Obama.”
“President Obama?! De president van Amerika?!”
“Ja, die.”
“Ohhh, papa, mag ik mee? Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft?”
“Nee, Elisabeth, dat gaat niet. Maar later, als je groot bent, zal je als kroonprinses heel veel belangrijke mensen kunnen ontmoeten. En als koningin nog veel meer. Wie je maar wilt.”
“Ik ook, papa?”
“Nee, jij niet, Gabriel.”

Ik zie het me hier al zeggen tegen de oudste: “Jij zal later Vincent Kompany kunnen ontmoeten. En al je idolen. Wie je maar wilt.” En tegen de andere kinderen: “Nee, jullie niet.” Je zou je van minder gedeprimeerd en minderwaardig gaan voelen.

h1

Euthanasie bij kinderen – aanvulling

14 februari 2014

Als u geen abonnement op De Standaard hebt, zult u dit artikel allicht niet volledig kunnen lezen. Maar dit is exact wat ik bedoelde in mijn stukje een paar dagen geleden. (Ik merk dat het volledige artikel voor iedereen hier te lezen is.) Meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

h1

Even manloos

12 februari 2014

Manlief is een dikke week weg van huis. En op slag word ik gestructureerder. Niet dat ik anders zo’n chaoot ben, maar, als hij thuis is, laat ik dingen gemakkelijker liggen in de hoop dat hij het wel doet. Wat hij natuurlijk niet altijd doet, want hij kan geen gedachten lezen. Ik vraag immers nooit (bijna nooit) hulp. Ik lijk dat niet te kunnen. Of niet te willen. Whatever. En als hij weg is, weet ik dat het geen zin heeft om wat dan ook te laten liggen. Dan ga ik gestructureerd te werk om alles gedaan te krijgen. Werkt goed. Maar het is leuker als hij thuis is. Dat wel.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 30 andere volgers