In de microgolf?

“Wat is dit?” vraagt dochterlief terwijl ze haar dikke teen onder mijn neus duwt.
“Een wrat,” antwoord ik.
“Oh, nee,” zucht ze.
Onze jongste zoon komt kijken. “Die moet je ontdooien of wegsnijden,” zegt hij ernstig.

De 5 boeken van mijn leven

Enkele weken geleden kreeg ik een stokje van deze blogster, die benieuwd is naar het lijstje van de ‘5 boeken van mijn leven’. Een tijd geleden maakte ik al een lijstje ‘15 boeken om nooit te vergeten’. En ik heb een boekenpagina, die ik regelmatig aanvul met wat ik lees, maar dat zijn natuurlijk niet altijd boeken die een levenlang bij blijven.

Welke boeken zijn me wel bijgebleven? Een moeilijke denkoefening, vooral omdat ik – ja, echt waar - veel vergeet van wat ik lees. Als ik een goed boek lees, kan ik daar zo in opgaan dat ik weg ben van de wereld. Maar vraag me een half jaar later niet om te vertellen waarover het boek precies ging en hoe het afgelopen is… Erg, ja. Wat wel blijft hangen, is de sfeer. En of ik het een slecht, goed, fantastisch boek vond, weet ik meestal ook nog wel. Dus daar gaan we.

1. Charlottes web van E.B. White

 

Het eerste boek dat me aan het huilen bracht. Het boek dateert uit 1952, maar is blijkbaar nog altijd een van de best verkochte boeken wereldwijd. Het is een van de weinige boeken die op mijn boekenplank stonden. Ik las vooral boeken uit de bibliotheek. Ik koop trouwens nog steeds heel weinig boeken. 

2. De verborgen geschiedenis van Donna Tartt

Dit boek las ik toen het pas was verschenen in 1992. Het deed me wat denken aan mijn humanoriatijd, waar ik in die tijd soms wat heimwee naar had. Menselijke verhoudingen en menselijk gedrag hebben me altijd gefascineerd. En in dit boek kwamen die ruimschoots aan bod.

3. In het maanlicht van Nicci Gerrard

Dit boek heb ik dit jaar pas gelezen en ik werd er helemaal door meegesleept. Het zal me ook altijd herinneren aan de omstandigheden waarin ik het las: tijdens een heel fijne, ontspannende vakantie bij E. en D. in S.

4. De boeken van Nicolas Evans. Ik kan niet goed kiezen welk van de vier ik nu het mooiste vind. De paardenfluisteraar. De wolvenlus. De rookspringer. Het keerpunt. Een van die twee laatste, denk ik. De verhalen spelen zich telkens af in het bergachtige gebied van Montana. Hij beschrijft de natuur daar op zo’n manier dat ik onmiddellijk een reis naar Montana zou boeken.

   

5. Verlangen naar vrijheid van An Rutgers van der Loeff. Ik vind geen afbeelding van het boek. Het is een jeugdboek waarin thema’s aan bod komen die ook in mijn leven een belangrijke rol spelen. Ook dit boek staat in mijn boekenkast en ga ik binnenkort nog eens herlezen.

Boomhut

Vanochtend in de krant.

“In Brugge veroorzaakt een boomhut heibel tussen twee buren. De ene vindt de spelende kinderen hinderlijk, de andere vindt dat de boomhut afbreken de rechten van zijn kinderen schaadt. “

Twee buren maken ruzie over een boomhut. De rechter heeft beslist dat de boomhut moet worden afgebroken. Gaat het hier om een onverdraagzame buur die geen spelende kinderen in zijn buurt kan verdragen? Of gaat het hier om ouders die vinden dat hun kinderen alleen rechten hebben (in dit geval: het recht op een boomhut en het recht om daarin te spelen)? Als ik de titel lees, ga ik voor optie een. Als ik het artikel lees, ga ik voor optie twee. De ene buurman vindt spelende kinderen immers niet hinderlijk. Hij vertelt:

‘Ik heb niets tegen spelende kinderen. In deze buurt wonen veel kinderen en die spelen graag buiten’, zegt …. ‘Kijk, meneer… heeft een tuin die dertig meter lang is. Wij hebben een koertje van vijf op vijf. Als je op de boomhut staat, kijk je daar recht op. Bovendien is de koer omgeven door muren en weerkaatst het lawaai er enorm.’

Tja, hier zou je nog kunnen denken: probeer een beetje verdraagzaam te zijn. Maar dan lees ik:

‘De eerste keer is het nog grappig als de buurjongen zijn hoofd boven de muur uitsteekt en vraagt wat we aan het eten zijn en de tweede keer kan ik er ook nog mee lachen, maar de vijftiende keer ben je het beu.’

Dan denk ik: kinderen hebben rechten, ja, maar ook plichten. En ouders hebben de taak om ervoor te zorgen dat hun kinderen beleefd blijven en anderen niet nodeloos storen. Ja, spelen moet kunnen. Maar respect opbrengen voor de buren ook. Bovendien blijkt uit het artikel dat de ene buurman met overleg en constructieve voorstellen de zaak wou oplossen en dat de andere buurman daar nauwelijks of niet op inging en de boomhut absoluut op díe plaats wou houden. De rechten van kinderen?

Herman for president

Manlief vertelt aan onze kroost dat Herman Van Rompuy verkozen is als eerste president van Europa.
Reactie van S.: “En gaan ze nu zijn huis versieren om dat te vieren?”

Herfst

Muziek op die me tot diep vanbinnen raakt. Ik zie door het raam de zon die begint onder te gaan tussen de bijna kale bomen. De laatste zonnestralen bereiken tussen de stammen door het gras. Overal gele en bruine en rode bladeren. Stilte buiten, behalve af en toe een vaag geklop op de achtergrond (verbouwingswerken bij de buren). De kat ligt opgerold tussen de kabels van mijn elektronische apparatuur te slapen aan mijn voeten. Af en toe gehoest van manlief die elders in huis zit te werken. Nog even en het huis wordt weer gevuld met het lawaai van de kinderen die thuiskomen. Vijf gestolen minuutjes om dit stukje te schrijven. Een stukje over heimwee. Heimwee die me op zulke momenten overvalt. Heimwee om tijden die onherroepelijk voorbij zijn. Heimwee om gemiste kansen. Verwaterde vriendschappen. Mensen die ik niet meer zie hoewel ze ooit zo belangrijk voor me waren. Foute beslissingen. Pijn en verdriet. Maar, en dat is net zo typisch aan heimwee, vind ik, ook geluk en tevredenheid om wat geweest is, om mooie herinneringen, om wat ik nu heb, om wat me blij maakt. En ook verwachtingsvol uitkijken naar wat nog komen zal. En beseffen dat ik ondanks alles, ondanks de vele zorgen en verdriet die regelmatig mijn pad kruisen, gelukkig ben.

Graag nuchter achter het stuur

Afgelopen weekend hoorde ik het weer: de man die het ongeval in het Oosterzele heeft veroorzaakt, had iets te veel gedronken. Dat blijft me kwaad maken. Als je rijdt, drink je toch niet? Dat is voor mij de evidentie zelve.
Ik ben het dan ook niet eens met SibHams commentaar op mijn stukje van enkele dagen geleden. We weten allemaal dat alcohol, mobiel bellen (of dat nu handenvrij is of niet maakt zelfs niet uit), drugs, vermoeidheid, jengelende kinderen op de achterbank, een stresserende dag op het werk, ruzie met het lief,… onze concentratie verminderen. Van alcohol, drugs, mobiel bellen,… is dat wetenschappelijk bewezen én je kan objectief vaststellen of iemand gedronken heeft, drugs heeft gebruikt, mobiel aan het bellen is. Dus kan je dat verbieden. En als mensen dat verbod niet volgen, bestraf je. Want ze brengen de veiligheid van anderen in gevaar.
Maar je kan niet objectief meten hoe afgeleid iemand is door vermoeidheid, piekeren, drukte op de achterbank,… Dus moeten mensen in die gevallen zelf bepalen of ze nog kunnen rijden of beter even aan de kant gaan staan. En soms zullen ze dat verkeerd beoordelen en bijvoorbeeld in slaap vallen achter het stuur en in het ergste geval daardoor een dodelijk ongeval veroorzaken.
Ongevallen kan je niet vermijden. Maar altijd nuchter achter het stuur kruipen zal zeker helpen om het aantal ongevallen te verminderen. Dat is wetenschappelijk bewezen. Daarom wil ik dat die toegestane 0,5 promille verlaagd wordt naar 0 promille. Dat lukt in andere landen, waarom dan niet in België?

Bloemkool

Bloemkool op het menu.
“Niemand kan zo lekker bloemkool maken als mama,” verkondigde manlief.
“Ik weet het niet,” zei de jongste zoon, “want ik heb eigenlijk nog geen andere gegeten.”
“Misschien ga je later wel met iemand trouwen die dat véél beter kan klaarmaken,” zei ik.
“Later ga ik dat eens voor jou maken,” zei hij.

Licht geïntoxiceerd

We zaten vanmiddag in de auto en luisterden naar het middagjournaal. Een man heeft een groepje jongeren aangereden. Twee doden, een zwaargewonde en een lichtgewonde. “Hij was licht geïntoxiceerd…”
Licht geïntoxiceerd? Licht geïntoxiceerd? De nieuwslezeres verduidelijkte nog dat hij iets meer alcohol in zijn bloed had dan toegelaten is. Ah zo. Licht geïntoxiceerd dus.
Wel, als je gedronken hebt, rijd je niet. PUNT! Ik vind dat verschrikkelijk, dat hier in België nog steeds geen wet bestaat die mensen verbiedt om onder invloed achter het stuur te kruipen. Nee, we hanteren de grens 0,5 promille. En hoeveel mag je dan drinken? Een glas? Twee glazen? Meer als je erbij eet? Waarom het niet simpel houden: als je gedronken hebt, rijd je niet. PUNT.

Referendum

Willen we eens een referendum organiseren om de schorsing van Yanina Wickmayer en Xavier Malisse ongedaan te maken? Lijkt me zinvoller dan een referendum over de Lange Wapper.

Ik laat mijn fantasie even de vrije loop. Kan het Vlaamse Parlement niet snel een decreet goedkeuren waarin bepaald wordt dat geschorste sporters gratie kunnen vragen bij de minister van Sport (of laten we die eer aan de koning)? Of een decreet waarin wordt bepaald dat sporters tegen een schorsing in beroep kunnen gaan bij een Vlaamse beroepscommissie. Of een ander soort decreet. Onze politici zijn inventief genoeg, me dunkt. Dat ze maar snel iets verzinnen om een eind te maken aan deze belachelijke historie. Voor we het weten, willen Wickmayer en Malisse niet meer deelnemen aan de Fedcup/Daviscup en veranderen ze van nationaliteit tegen de volgende Olympische Spelen.

Ja, sporters moeten administratief in orde zijn, net zoals iedereen administratief in orde moet zijn en regels en wetten moet volgen. En als je de regels niet volgt, is een straf gerechtvaardigd. Maar deze straf vind ik niet in verhouding met de overtreding.

Dus, lieve lezers, wat zou u antwoorden op de volgende vraag:

 

Ad rem

Manlief wil nog snel naar een vriendje van onze oudste zoon bellen om iets af te spreken.
“Kom, geef die telefoon van J. eens,” zegt hij gehaast, terwijl hij naar onze map met telefoonnummers wenkt.
“Die ligt bij J. thuis,” antwoordt T. droog.