Referendum

Willen we eens een referendum organiseren om de schorsing van Yanina Wickmayer en Xavier Malisse ongedaan te maken? Lijkt me zinvoller dan een referendum over de Lange Wapper.

Ik laat mijn fantasie even de vrije loop. Kan het Vlaamse Parlement niet snel een decreet goedkeuren waarin bepaald wordt dat geschorste sporters gratie kunnen vragen bij de minister van Sport (of laten we die eer aan de koning)? Of een decreet waarin wordt bepaald dat sporters tegen een schorsing in beroep kunnen gaan bij een Vlaamse beroepscommissie. Of een ander soort decreet. Onze politici zijn inventief genoeg, me dunkt. Dat ze maar snel iets verzinnen om een eind te maken aan deze belachelijke historie. Voor we het weten, willen Wickmayer en Malisse niet meer deelnemen aan de Fedcup/Daviscup en veranderen ze van nationaliteit tegen de volgende Olympische Spelen.

Ja, sporters moeten administratief in orde zijn, net zoals iedereen administratief in orde moet zijn en regels en wetten moet volgen. En als je de regels niet volgt, is een straf gerechtvaardigd. Maar deze straf vind ik niet in verhouding met de overtreding.

Dus, lieve lezers, wat zou u antwoorden op de volgende vraag:

 

Ad rem

Manlief wil nog snel naar een vriendje van onze oudste zoon bellen om iets af te spreken.
“Kom, geef die telefoon van J. eens,” zegt hij gehaast, terwijl hij naar onze map met telefoonnummers wenkt.
“Die ligt bij J. thuis,” antwoordt T. droog.

Fanta

Gisterenavond is Fanta aangekomen. Een prachtig klein grijs gestreept katertje met witte voetjes. Zijn naam had hij al gekregen waar hij geboren is. Zijn broertjes heten Pepsi, Ice Tea en… De vierde naam ben ik vergeten.
Fanta is hier al helemaal thuis. Hij hangt in de gordijnen, kruipt overal onder, over en in en lijkt de vele knuffels en draagsessies door onze kinderen goed te verteren. En ’s avonds, als de kroost in bed ligt, rust hij uit bij ons in de zetel.
Foto’s volgen.

Het laatavondjournaal

Wat een triestig laatavondjournaal vandaag. Allereerst zonder Freek Braeckman. Niemand kan het laatavondnieuws zo goed lezen als Freek Braeckman. Zelfs het droevige nieuws over het overlijden van Jef Nys verzachtte hij door het te melden in een Jommekesoutfit. De nieuwslezeres van vanavond daarentegen heeft een deprimerende stem, vind ik. Of lijkt dat maar zo omdat het nieuws zelf zo deprimerend is? De schorsing van Xavier Malisse en Yanina Wickmayer. Komaan. Die is toch zwaar overdreven? De treinstaking vandaag. Komaan. Die was toch onbegrijpelijk? En de Opelsaga die maar voortduurt. Niet meer te volgen. Pfff.

Love is in the air

Onze jongste dochter (S., 6 jaar) had een tekening gemaakt. Voor R., ook 6 jaar. Met een reuzegroot hart (de tekening, niet R. – of R. misschien ook wel, maar dat bedoel ik nu niet). De tekening ging in een enveloppe en die moest ik samen met haar vrijdagavond bij R. thuis in de brievenbus gaan stoppen.
Onderweg vroeg ik haar hoe dat nu zat.
“Is H. ook niet verliefd op R.?”
“Ja.”
“En op wie is R. verliefd?”
“Op H.. H. en R. zijn een koppel.”
Tsss. De stookster.
Een uur later moesten we in onze brievenbus gaan kijken of er al een berichtje van R. in onze brievenbus zat. Niet.

De volgende dag stonden R. en zijn broer aan de deur. Of onze zoon bij hen kwam voetballen. S. stond verlegen te draaien in de gang. “Bedankt voor de tekening,” zei R. zachtjes tegen haar. Ze kroop bijna weg.

Vandaag zagen we de moeder van R.. Ze vertelde ons dat hij niet goed wist wat hij moest doen met de tekening van onze dochter, want hij was toch een koppel met H. nu. Voordien was hij samen met L., maar op een bepaald moment had H. gezegd: “En nu ben je een koppel met mij.” En dat was dat. En nu stuurde S. hem een tekening met een groot hart op.
Het leven is duidelijk niet eenvoudig voor een knappe, succesvolle 6-jarige.

Een oplossing voor alle communautaire problemen

“Hoe komt het toch dat die Walen en Vlamingen niet overeen komen?” zegt zoonlief tegen zijn vader. “Die hebben zeker geen godsdienst gehad? Want wij hebben bij godsdienst geleerd hoe we moeten samenwerken.”
Voilà. Zo simpel is het. Laat de politici godsdienstles volgen en alle communautaire conflicten zijn zó opgelost.

Ratatouille

Vandaag op vijf minuten tijd twee Ratatouilles in levende lijve zien wegvluchten. Onze composthoop is (was intussen) blijkbaar hun voorraadkast en naast de compostbak hadden ze hun keuken ingericht, in een hoopje compost dat ze zelf mooi hadden opgestapeld. En blijkbaar bevindt hun slaapkamer annex badkamer met toilet zich in het tuinhuis. Ofwel gaan ze daar uit ’s nachts. Of de keutels moesten van muizen zijn. Bah!
Ik vond mezelf bijzonder dapper dat ik die composthoop naar een andere plaats in de tuin durfde te verhuizen, want ik ben bang van ratten en muizen. Maar nadat ik op vijf minuten tijd twee van die engerds op minder dan een meter van mijn voeten had zien wegvluchten, ben ik heel lief (en laf) aan manlief gaan vragen of hij niet aan W. of J. kon vragen om de rest van de hoop weg te halen. (U moet weten, manlief zou dat normaal zelf doen, maar hij is onlangs geopereerd aan zijn voet – een geplande operatie – en mag nog tot woensdag niet op de voet steunen. Daarna volgen nog 4 weken gips en een revalidatieperiode. Omdat de verhuis van de composthoop dringend was, ben ik er zelf aan begonnen.) Enkele minuten later stond manlief op zijn krukken naast de composthoop en heeft hij op een been het karwei afgemaakt. Mijn held.

K3

De teksten van de K3-liedjes zijn er niet eenvoudiger op geworden.
“Mama Sé, mama Sé,” zong T., waarop E. reageerde: “Huh? Mama Sé? Het is ‘Mama, zeg’!”

Woensdagnamiddagpraat

Verslag van manlief over de woensdagnamiddagpraat van onze kroost.

P. (7 jaar) en E. (9 jaar) zijn samen een gebouw aan het maken met de Kaplablokken en bestuderen het plan.
E.: “Dat is een kutplan.”
P.: “Ja, dat is echt een kutplan.”
Zonder op te kijken, op de rustigste toon die je je maar kan indenken, alsof dat soort woorden tot hun basiswoordenschat behoort.

E. laat een touwtje voor S.’s (6 jaar) neus bengelen en zegt op veel te luide toon: “S., concentreer u. Val nu in slaap.” Waarna ze weg loopt. (E. stapt nooit, ze huppelt, springt en loopt. Altijd.)
S. pakt ook een touwtje, gaat naar E., laat het touwtje voor haar neus bengelen en zegt: “E., concentreer u en word nu eens rustig.”

Toneel

Zoonlief was vandaag met het 5e en 6e leerjaar naar een toneel gaan kijken. Toen hij thuis kwam, vroeg ik hoe het toneel was geweest.
“Goed.”
“Waarover ging het?”
“Alleen op de wereld.” Hij stopte even en besefte toen blijkbaar dat we wat meer wilden horen.
“Ja, allez, dat ging over een jongen… Allez, ja, zijn moeder had hem verlaten, allez, nee, zijn vader had hem achtergelaten, nee, verkocht, en ja, toen,… en ja, allez, nog vanalles.”
Hm.