h1

Winter

6 april 2014

Het was een lange, stille winter. Een winter waarin ik me voortdurend wilde terugplooien op mezelf, manlief en de kinderen. Een winter waarin ik behoefte had aan rust, vooral vanbinnen, in mijn hoofd en in mijn hart. Een winter waarin ik mensen beu was, nieuwe horizonten wou opzoeken, verandering en nieuwe uitdagingen wou. Dat gevoel komt om de zoveel jaar bovendrijven. Ik voel me dan vervreemd van ongeveer iedereen om me heen. De meeste mensen rondom me lijken net niet op zoek te zijn naar verandering en nieuwe uitdagingen, integendeel, ze houden zo te zien vooral van meer van hetzelfde en zijn met de jaren o zo voorspelbaar geworden. Waar natuurlijk niets mis mee is, zeker niet. Alleen, het maakt dat ik me vaak een raar wezen voel, zo anders dan de anderen. Zo eenzaam ook.
Gelukkig kwam toen de lente. De zon lijkt me ook vanbinnen te verwarmen en lijkt weer wat rust te brengen. Licht in de duisternis blijkt eens te meer een goed gekozen naam te zijn.

h1

‘s Morgens aan de ontbijttafel

26 maart 2014

Hoe zou dat gaan, op een dag als vandaag, zo ‘s morgens aan de ontbijttafel bij de koning?
“Papa, waar moet je vandaag naartoe?”
“Naar Waregem.”
“Met wie?”
“Met Elio di Rupo. En met president Obama.”
“President Obama?! De president van Amerika?!”
“Ja, die.”
“Ohhh, papa, mag ik mee? Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft?”
“Nee, Elisabeth, dat gaat niet. Maar later, als je groot bent, zal je als kroonprinses heel veel belangrijke mensen kunnen ontmoeten. En als koningin nog veel meer. Wie je maar wilt.”
“Ik ook, papa?”
“Nee, jij niet, Gabriel.”

Ik zie het me hier al zeggen tegen de oudste: “Jij zal later Vincent Kompany kunnen ontmoeten. En al je idolen. Wie je maar wilt.” En tegen de andere kinderen: “Nee, jullie niet.” Je zou je van minder gedeprimeerd en minderwaardig gaan voelen.

h1

Euthanasie bij kinderen – aanvulling

14 februari 2014

Als u geen abonnement op De Standaard hebt, zult u dit artikel allicht niet volledig kunnen lezen. Maar dit is exact wat ik bedoelde in mijn stukje een paar dagen geleden. (Ik merk dat het volledige artikel voor iedereen hier te lezen is.) Meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

h1

Even manloos

12 februari 2014

Manlief is een dikke week weg van huis. En op slag word ik gestructureerder. Niet dat ik anders zo’n chaoot ben, maar, als hij thuis is, laat ik dingen gemakkelijker liggen in de hoop dat hij het wel doet. Wat hij natuurlijk niet altijd doet, want hij kan geen gedachten lezen. Ik vraag immers nooit (bijna nooit) hulp. Ik lijk dat niet te kunnen. Of niet te willen. Whatever. En als hij weg is, weet ik dat het geen zin heeft om wat dan ook te laten liggen. Dan ga ik gestructureerd te werk om alles gedaan te krijgen. Werkt goed. Maar het is leuker als hij thuis is. Dat wel.

h1

Euthanasie bij kinderen

11 februari 2014

Ik kan het me niet voorstellen, dat de medische wereld niet in staat zou zijn om pijn en lijden bij terminaal zieke kinderen voldoende te verlichten. Ik kan begrijpen dat de dood mensen beangstigt. Dat lijden en pijn mensen beangstigen. Ik kan begrijpen dat je als ouder je kind niet wil zien lijden. Maar zouden artsen dan geen pijnstillers geven? Zware pijnstillers? Desnoods zo zwaar dat je kind slaapt, dat je kind onder verdoving wordt gebracht? Ik denk dat ik mijn kind liever zachtjes zou zien wegglijden, onder die zware pijnstillers, dan het te zien doodspuiten.
Ik begrijp niet goed waar die vraag om euthanasie bij kinderen vandaan komt. Bij volwassenen ook niet trouwens. Maar misschien ken ik het te weinig. Misschien heb ik het te weinig gezien. De keren dat ik het gezien heb, terminaal zieke mensen die pijnstillers kregen en weggleden (misschien sneller dan zonder die zware pijnstillers zoals morfine), vond ik er niets mensonwaardigs aan.
Ik vraag me af wat iemand als Jean-Jacques De Gucht dan meer gezien heeft dan ik, dat hij over dit thema zo’n strijd voert. Gaat dit over het ultieme recht op zelfbeschikking? Of gaat dit over een jonge politicus, zoon-van, die zichzelf wil profileren? Ik geloof hem niet, als ik hem hoor. Ik hoor hem praten over iets wat hij, denk ik, nooit van dichtbij heeft gemaakt, maar enkel kent van horen. En hij zal wel veel gehoord hebben. Ik vind het een beetje beangstigend dat iemand met nog zo weinig levenservaring en maturiteit en in mijn ogen niet bijster veel wijsheid (wat iets anders is dan intelligentie) of empathisch vermogen, mee beslist over zulke wetten.
Ik krijg een akelig gevoel bij dit soort discussies. Ik vertrouw – ten onrechte? – op de wijsheid van de artsen die mijn kinderen behandelen. Ik hoef hier geen wet voor.

h1

En wat nu?

12 december 2013

Mijn hart ligt open. Rauw. En bloederig. En pijnlijk. Het kookt vanbinnen. Het monster dat al heel mijn leven in me woont en ‘ik-kan-niet-tegen-onrechtvaardigheid’ heet, heeft weer eens toegeslagen. De frustratie is groot. De machteloosheid ook. Als mensen ziende blind zijn en niet willen horen, wat kan je dan nog meer doen?
Meisjes van 10 jaar. Jaloezie, waarschijnlijk onzekerheid en graag in het middelpunt van de belangstelling willen staan. Daar begint het mee. Daarna volgen een zondebok zoeken, aanklampen, boos worden om alles en nog wat, aandacht vragen, afwijzing. De groep worstelt met dit voor hen moeilijk te plaatsen gedrag. De kinderen weten niet hoe ze moeten omgaan met een kind dat hen niet ligt, dat moeilijk in de omgang is, maar dat aanklampt, eisen stelt. De ouders beschuldigen. Spreken over uitsluiting, pesterijen. Met ons kind als aanstoker. Niemand kan dat bevestigen. Geen leerkracht, geen toezichthouder, geen leiding, geen begeleiding. Integendeel. Toch blijven de ouders beschuldigen. De groep wordt het gedrag beu. Gaat in de fout. Zwaar in de fout. Wordt teruggefloten. In ons geval zwaar teruggefloten. Er volgen verontschuldigingen. De brokken worden gelijmd. Zo lijkt het toch. Want het kind blijft onrust zaaien. Roddelt. Drijft haar zin door. Interpreteert situaties verkeerd. Vertelt onwaarheden. En dan gaat de vader zwaar uit de bocht. Pakt een kind hard aan en bedreigt haar. Ons kind. 10 jaar.
Ik ben zo kwaad. Zo ongelofelijk kwaad. En het maakt me zo moedeloos, zo ongelofelijk moedeloos dat mensen niet willen zien en niet willen horen wat zo overduidelijk is. De afgelopen weken en dagen blijven maar door mijn hoofd spoken. Het valt me moeilijk om me te concentreren op mijn werk. Ik ben gisterenavond voor het eerst in héél lange tijd met moeite in slaap gevallen. Ik voel een groot diep gat vanbinnen dat me af en toe de adem lijkt te benemen. Pijn, verdriet, boosheid, moedeloosheid, machteloosheid, onbegrip. Ik vind geen rust.

 

h1

Wit en zwart

9 november 2013

Witte kasten in je keuken, dat is zoals een witte broek. Mooi als ze proper zijn, maar je ziet er alles op. Vooral veel vegen als de honden na een uitstapje buiten, hoe kort ook, weer door de keuken dollen en hun pels en staarten onbedoeld de deurtjes raken. En een zwarte vloer, dat is zoals een zwarte auto. Mooi als hij blinkt, maar je ziet er alles op. Ook de voetsporen van. Ik word nog een echte kuismaniak.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 30 andere volgers