Dat is de reden

Manlief vertelde me over een interessant artikel. Nihil novum sub sole.

Vragen voor politici

Als ik een journalist was, zou ik de volgende vragen stellen.

Aan Bruno Tobback:
Waarom wil de sp.a absoluut dat de bus gratis blijft voor 65-plussers? Mijn moeder, mijn schoonouders, mijn tantes en nonkels, de ouders van vrienden,… hebben dikwijls meer geld en middelen dan wij, veertigers. Huis afbetaald, kinderen de deur uit, de meeste een mooi pensioen. Ze hebben niets te kort. Waarom wil de sp.a die mensen per se een busabonnement cadeau blijven geven?
Mijn voorstel: geef een gratis abonnement aan mensen die het écht nodig hebben, ongeacht hun leeftijd.

Aan Pascal Smet:
Waarom is het systeem van vaste benoemingen van leerkrachten zo star? Wie vastbenoemd is, kan – als ik het goed begrepen heb – met die vaste benoeming niet zomaar binnen een andere scholengemeenschap beginnen te werken. Iemand die wacht op een vaste benoeming, blijft ook het best in dezelfde scholengemeenschap of kan weer van 0 beginnen om kans te maken op een vaste benoeming.
Mijn voorstel: als je die vaste benoeming dan toch wil behouden (waar ik op zich al geen voorstander van ben), laat ze dan gelden voor om het even welke school.

Aan Monica De Coninck:
Fijn dat u, en samen met u de hele regering, ervoor pleit om mensen langer aan het werk te houden. Maar hebt u er eigenlijk enig idee van hoe weinig flexibel en inventief veel bedrijven zijn om die oudere werknemers aan het werk te houden? Beseft u wel dat sommige bedrijven zelfs oudere mensen bewust ontmoedigen om aan het werk te blijven?
Ik zou zo graag eens een uurtje met u praten om u concrete voorbeelden te kunnen geven. Want ik ben er zeker van dat u niet zou goedkeuren wat nu soms gebeurt.

Aan Laurette Onkelinx:
Hoe is het mogelijk dat u met een Nederlandstalige vader zo slecht Nederlands spreekt?

Pasen

20 minuten. Zo lang duurde het voor mijn schoonouders door hadden dat de jongste dochter er niet bij was. En ‘t is niet dat we daar met een buslading genodigden waren aangekomen. We waren de enige gasten.

Dromen komen soms toch uit

Naar school gefietst, bij de bank langs geweest, tulpen gekocht op het marktplein en door de kou weer naar huis gefietst. Ik draaide de oprit op en keek naar ons huis, de tuin errond, die stilaan vorm krijgt en voelde voor het eerst dat dit écht mijn thuis aan het worden is, zoals ik altijd gedroomd heb. Eindelijk, na 15 jaar, lijkt alles stilaan in zijn plooi te vallen, voel ik stilaan rust komen in mijn onrustige ziel, geest, hart, kan ik de schuldgevoelens beter van me afgooien omdat ik mijn, ons leven leid op de manier die wij goed vinden, ook al is dat misschien niet wat onze ouders gedroomd hadden. Ik ben blij dat het huis en de tuin stilaan de sfeer krijgen die bij ons hoort. En dat in het huis ook meer en meer de sfeer hangt die ik zoek.

Gisteren wandelde ik met de oudste zoon (thuis na de examenweek) naar school, om zijn jongere zusje op te halen – zo zelfstandig als de jongste zoon is, zo graag blijft de jongste dochter nog een klein meisje. Hij had de hond aan de leiband, wandelde naast me, bijna even groot als ik. Wat verder in de straat stond een groot bord: nieuw te bouwen huizen te koop. Ik zei dat ik er wel eentje wou kopen. Hij zei dat hij daar dan wel zou willen wonen. “Gemakkelijk, hè, om de kindjes te brengen,” zei hij met een lachje. Ik glimlachte. Blij vanbinnen.

Guilty pleasures

Sinds deze week komt onze poetshulp op donderdag i.p.v. op vrijdag. Vrijdag is al jaren mijn ‘vrije’ dag. Ik werk wel, maar slechts voor één van mijn beide jobs en voor die job kan ik mijn uren helemaal zelf regelen. Wat ik op vrijdag niet doe, kan ik in het weekend doen. Daarom voelt het aan als mijn ‘vrije dag’. En nu er vandaag geen poetshulp was, voelde ik me helemaal vrij in dit stille huis. Dus heb ik me in de zetel genesteld, met mijn benen languit op de poef, onder een dekentje, met een kop thee bij de hand en mijn lunch voor me, en heb ik 2 afleveringen van Grey’s Anatomy gezien. ‘Guilty pleasures’ noemen ze dat, denk ik.

Er boenk op

Mme Zsazsa stond blijkbaar in De Morgen. En zei iets heel interessant over Bart De Wever. Naast nog andere interessante dingen. Maar vooral dat stukje over Bart De Wever moet u eens lezen. Dat is er boenk op.

Een jaar geleden schreef ik dit. “Hoe meer we weten, hoe minder vrij we zijn,” schreef ik toen. En dat ik morgen zou uitleggen wat ik daarmee bedoelde. Hmf. Die morgen is wat uitgelopen.
Ik heb dikwijls aan dit onderwerp teruggedacht en me afgevraagd hoe ik kon uitleggen wat ik wil zeggen. Ik weet het nog altijd niet goed, maar ik doe een poging.

Tegenwoordig worden we om de oren geslagen met boodschappen die ons moeten aanzetten om anders te leven. Soms kan ik me daarin vinden, soms heb ik er vragen bij, soms vind ik het gewoonlijk moeilijk. Voorbeelden? Een dag uit het leven van…

We staan ‘s morgens op. De kinderen zitten voor de televisie. Oei, televisie kijken, is dat wel goed voor kinderen? Zouden ze niet beter lezen? Of creatief bezig zijn? Of samen spelen? Of zich vervelen? ’t Schijnt dat dat goed is voor de creativiteit van kinderen? Of zelfs ruzie maken? Ook daar leren ze naar ‘t schijnt veel van. Maar als we het televisie kijken afschaffen / verminderen kunnen ze misschien niet meer meepraten met de vriendjes op school. Geraken ze geïsoleerd. En ik vind televisie kijken zelf heel leuk. Wat geeft me dan het recht om mijn kinderen dat te ontzeggen? En als we hen dan toch laten kijken, naar welke zenders en televisieprogramma’s mogen ze dan kijken? En hoeveel uren mogen ze kijken?
Voor u hier massaal op reageert: we hebben al lang een standpunt ingenomen over televisie kijken. En soms passen we ons standpunt aan aan de omstandigheden. Ik wil gewoon maar duidelijk maken dat er zoveel meningen en studies over zo’n banaal onderwerp verschijnen, dat een mens er ‘t noorden van zou kwijt geraken. Natuurlijk blijven we vrij om te beslissen wat we willen en we hoeven er niet over na te denken, maar met de kennis die je verworven hebt, ga je – enfin, ik toch – er toch eens bij stilstaan en voel je je misschien toch in zekere zin verplicht om een weloverwogen standpunt in te nemen.

Het ontbijt. Dochterlief eet ontbijtgranen en vanilleyoghurt. Allebei gesuikerd. Zou ze niet beter boterhammen eten? De andere dochter heeft nooit honger ‘s morgens en wil het ontbijt het liefst overslaan. Oeps. Dat mag niet, want dat is ongezond. Een banaan dan maar. Maar te veel bananen op een dag is ook niet goed. Zit te veel kalium in. Zoonlief weigert om boterhammen te eten, tenzij we hem wit brood geven. Maar dat is niet gezond. Te weinig vezels. En beleg? De oudste zoon zou het liefst alleen speculaaspasta op zijn boterhammen eten. Alweer niet gezond. Afwisselen tussen gezond en ongezond. Pfft, als ik het allemaal niet zou weten, zouden we gewoon allemaal onze zin doen.

Iedereen vertrekt. Met de fiets. Want de auto is niet goed. Slecht voor het milieu, geldverslindend en zo bewegen we niet genoeg. Maar op die fiets moet je zeker een helm op, want als je valt, is dat gevaarlijk, zo fietsen zonder helm. Tussen haakjes: waar eindigen we over pakweg 50 jaar? Met een harnas op de fiets en je kleuter een helm opzetten als hij trappen leert doen? Begrijp me niet verkeerd, ik vind een helm op de fiets ook veiliger en het zal wel waar zijn dat die levens redt enzo, maar waarom wel een helm op de fiets en niet op de trap? En waarom al die verschillende helmen (fietsen, skiën, paardrijden, ijshockey…)? Waarom niet 1 type helm voor alle activiteiten? An schreef daar eens een postje over, hier te vinden.

Kinderen naar school. Ik kruip achter de computer. Straks in slaapstand zetten of afzetten? Wat verbruikt het minst energie? En staan de vensters nog open in de slaapkamers? Eerst sluiten, want anders verwarmen we voor de mussen. Dat doet me eraan denken dat we toch eens moeten laten nakijken of ons huis wel voldoende geïsoleerd is.

En zo kan ik doorgaan en doorgaan.

Over de boontjes uit Kenia. En wat als we allemaal stoppen met die te kopen? Stort de Keniaanse bonenindustrie dan niet in elkaar? Hongersnood bij de Keniaanse bonenboeren. Of een te eenzijdig dieet bij de Keniaanse bonenboeren als die hun eigen bonen allemaal moeten opeten omdat ze niet meer verkocht geraken. En bonen eten, geeft dat geen winderigheid? Straks een gaswolk boven Kenia. Kan niet goed zijn voor het milieu.

En over reizen met een vliegtuig. Zoooo slecht voor het milieu! Foei, mag niet. Wel, laat ik eens lekker tegendraads doen. Ik wil op heel veel vlakken milieuvriendelijk zijn, maar vliegtuigreizen laten? Nee. Omdat ik per se exotische oorden wil opzoeken? Eigenlijk niet. Wel omdat ik het een verrijking vind om naar andere, ook verre landen te reizen en kennis te maken met andere culturen. (Voor u gaat neuten dat je in een resort in Dominicaanse Republiek niet veel andere cultuur ziet, behalve luidruchtige, roodverbrande Duitsers en vodkazuipende Russen – leve de clichés! -, dat soort reizen bedoel ik niet, maar mag van mij even goed, al was het maar om de economie daar te steunen.) Jaren geleden was ik betrokken bij een uitwisselingsproject tussen een Spaans dorp en mijn dorp. Zo heb ik Spanje en de Spaanse cultuur leren kennen, niet door paella (pajela zoals de mensen zeggen) te gaan eten in een Spaans restaurant en te lachen met een artikel over de luie Spanjaarden en hun siesta. Loop maar eens in Sevilla rond, in juli, dan zal u weten waarom die siesta bestaat. Ik vind dat mensen zo snel kritiek hebben op buitenlanders en gewoontes in andere landen, zonder de cultuur en achtergrond écht te kennen. Niet dat ik sinds mijn Spaanse avonturen nu fan ben van bijvoorbeeld stierengevechten, maar ik begrijp wel beter waarom veel Spanjaarden er wel enthousiast over zijn. Dus reis, ook met het vliegtuig als je dat wilt, en leer verder te kijken dan je neus lang is.

Vegetariër zijn. Nog zoiets. Met alle kennis die we nu hebben en boeken als dat van Jonathan Safran Foer ‘Dieren eten’, zouden we wel gek zijn om nog vlees te eten. Wel, wij eten nog altijd vlees. Vooral om wat Michel hier schrijft.

En huisdieren houden. He-le-maal verkeerd. Zo slecht voor onze ecologische voetafdruk. Toch hebben wij hier heel wat beesten. En vinden wij dat goed en leuk en fijn.

En ik kan er nog een hoop niet-milieugerelateerde kwesties bijgooien.
Mijn punt is: we worden met kennis en weetjes om onze oren geslagen en lijken telkens een standpunt te moeten innemen. Dat beknot in zekere zin je vrijheid om er gewoon op los te leven. In mijn geval toch, omdat ik over alles nadenk en een overontwikkeld rechtvaardigheids- en verantwoordelijkheidsgevoel heb en me heel gemakkelijk schuldig voel. Doe ik het wel goed voor mijn kinderen, mijn man, mijn medemensen, het milieu, de wereld? Dat soort dingen. Voorwaar niet simpel.