h1

Waar halen we het geld?

7 november 2014

Ik wou een brief sturen naar de krantenredacties, nieuwsdiensten van radio en televisie, vakbonden, politieke partijen enz., maar ga dat natuurlijk niet doen. Deze blog is een waardig alternatief, dacht ik ;-).

Beste,

Al dagenlang wordt het nieuws beheerst door de aangekondigde regeringsmaatregelen en het protest daartegen. Dat de overheid geld nodig heeft, lijkt voor iedereen vast te staan, maar we zijn het niet eens over de manier waarop de schatkist moet worden gevuld.
Dit heb ik onthouden uit de nieuwsberichten van de afgelopen weken:
Het geld mag niet worden gehaald bij:
- de werkende mens
- de gezinnen
- de studenten
- de scholen
- de universiteiten
- de laagste inkomens
- de middenklasse
- de culturele sector
- de vrt
- de NMBS
- de werklozen
- …
We willen niet dat de factuur stijgt voor:
- crèches
- energie
- het openbaar vervoer
- hoger onderwijs
- …
Langer werken (meer inkomsten en minder uitgaven voor de overheid) willen we evenmin.
Ik ga ervan uit dat we ook niet willen dat de kwaliteit daalt van onderwijs, gezondheidszorg, wegen, cultuuraanbod, openbaar vervoer, kortom alles wat de overheid betaalt of subsidieert.
Er is dus veel protest tegen de regeringsmaatregelen.
Als alternatief hoor ik: haal het geld bij de rijken, belast de grote vermogens, haal het geld bij de grote bedrijven.
Daarbij heb ik enkele vragen.
1. Wie zijn die rijken dan? Ik heb de indruk dat de meeste mensen zichzelf niet rijk vinden, maar de mensen die meer bezitten (of lijken te bezitten) wel. Als de man in de straat dus zegt: “Haal het bij de rijken”, wie bedoelt hij dan precies? Waar trekken we de grens tussen ‘rijk’ (lees: betaal meer) en ‘niet rijk’ (lees: betaal niet meer)?
2. Vergelijkbare vraag: wat is een groot vermogen? Een eigen huis? Een huis en een buitenverblijf? Een grote kunstcollectie? Veel geld? Een collectie kostbare juwelen of oldtimers?
2. De grote vermogens belasten lijkt voor de voorstanders een heel eenvoudige en doeltreffende maatregel te zijn. Maar waarom neemt de regering ze dan niet? Dat zou toch veel gemakkelijker zijn dan opgezadeld worden met maanden sociale onrust, stakingen en betogingen met nefaste gevolgen voor de economie en dus voor de schatkist. Het kan toch niet de politici bang zijn om kiezers te verliezen? De mensen met een groot vermogen maken toch maar een klein deel uit van het kiespubliek?
3. Brengt een vermogensbelasting even veel geld in de schatkist als alle aangekondigde regeringsmaatregelen samen? Of zou de maatregel weinig opbrengen omdat de mensen hun vermogen dan elders onderbrengen?
4. Waarom haalt de regering het geld niet bij de grote bedrijven? Omdat die grote bedrijven België dan zouden verlaten en de werkgelegenheid zou dalen?
Zou u eens op een eenvoudige manier kunnen duidelijk maken en berekenen wat elke maatregel opbrengt?
Bijvoorbeeld:
De overheid heeft 100 euro nodig om alles te kunnen betalen (x euro voor onderwijs, x voor gezondheidszorg, x voor mobiliteit enz.).
Waar haalt ze die 100 euro nu, met de aangekondigde maatregelen (x euro door het inschrijvingsgeld voor de studenten te verhogen, x door de crèches duurder te maken, enz.)?
Zou de regering die 100 euro even goed kunnen binnenhalen door alternatieve maatregelen (x euro door een vermogensbelasting, x bij de grote bedrijven halen, enz.)?
h1

Lichten uit!

15 oktober 2014

Als de gemeente- en stadsbesturen dit jaar nu eens geen kerstverlichting in de straten hangen en alle Belgen de lichtjes voor boom en tuin en huis in de dozen laten zitten en de winkeliers hun etalageverlichting doven als ze hun winkel ‘s avonds sluiten en bedrijven de spots op hun logo op de muur uit laten en de lichten doven na de kantooruren, zou het dan nog nodig zijn om ons tussen 17 en 20 uur (spitsuur in de meeste huisgezinnen) rond een kaarsje te zetten? Niet dat ik kaarsjes niet gezellig vind, maar eten maken en studeren en sporten met een kaarsje of een zaklamp vind ik niet zo handig.

h1

Stresskip – vervolg

3 september 2014

Deze stresskip liep gisteren, na het posten van het vorige berichtje, fluks richting bergplaats, om de was nog even uit te halen. In het donker. Na 15 jaar ken je je huis wel in het donker. Ware het niet dat er enkele maanden geleden een glazen schuifdeur is geïnstalleerd tussen gang en keuken. Waar ik knal tegenop liep. Ik was bijna een stresskip zonder neus. O wat deed dat pijn. Spontane bloedneus. De schuifdeur is, op een afdruk van mijn neus na, nog intact. Nog niet echt zen dus. We werken eraan.  

h1

Stresskip

2 september 2014

Pfft. De kop is er af. Amper 2 dagen school en ik ben al doodmoe. Bijna net zo moe als op het einde van vorig schooljaar. De vakantie bracht rust, gewoon door het rustigere tempo. Een uurtje langer kunnen slapen, geen schooltoestanden (nooit gedacht dat ik zo’n weerstand tegen school/scholen zou krijgen - heb ik in mijn eigen jeugdjaren nooit gevoeld), geen sportwedstrijden en trainingen en hobby’s. Geen of nauwelijks vrijwilligerswerk. Geen nieuw werk aangenomen, maar uitgesteld tot september (dat voel ik nu wel). Geen drukte op de weg. Niet haasten om het eten op tijd klaar te hebben omdat x naar de training moet of y uitgehongerd thuis komt. Maar kijk, september begint en voor ik nog maar de tijd had om met mijn ogen te knipperen was het daar al allemaal terug. Schooltoestanden (formulieren invullen waarbij ik de neiging kreeg om in het vakje ‘Adres’  “Weten jullie dat nu nòg niet?” te schrijven), mails met herinneringen (schrijf u in, betaal dit, eerste match dan) en uitnodigingen (we starten het jaar met een BBQ, we nodigen u uit op een info-avond), trainingen, kinderen die veel te vertellen hebben,…
En met verwondering stel ik vast dat ik een stresskip ben geworden. Vreselijk. Ik zit hier gespannen voor de computer, met lijstjes naast me en allerlei strategieën in mijn hoofd. Niets voor mij. Zo wil ik niet zijn, zo wil ik niet leven. Tijd voor actie om hier iets aan te doen. Ik heb al wat ideeën, en wacht maar, voor u het weet, ben ik weer helemaal zen.

h1

Ice Bucket Challenge

28 augustus 2014

Ik ben genomineerd voor de Ice Bucket Challenge.
En nu? Ik zou mezelf niet zijn als ik deze hype niet al weken aan ‘t analyseren zou zijn. Met soms meer vragen dan antwoorden, begrip, maar ook kritiek, enthousiasme en weerstand tot gevolg.
Toen ik de eerste keer zo’n filmpje zag, ergens in augustus, vond ik dat wel grappig. En het goede doel steunen, wie kan daar nu tegen zijn? ALS ligt me hoe dan ook al nauw aan het hart omdat mijn ‘tante’ (eigenlijk een nicht van mijn moeder, die voor mij als een tante was en bij wie ik in mijn kindertijd bijna elk jaar ging logeren – ze woonde aan zee) aan de ziekte overleden is. Ik herinner me dat ik, toen ze ziek werd, pas aan de universiteit was beginnen te studeren en onmiddellijk naar de bib ben gerend om op te zoeken wat ALS precies was. Ik vraag me af of al die mensen die intussen een Ice Bucket over hun hoofd hebben laten uitkieperen nu weten wat ALS is. Hebben ze het opgezocht? Er iets over gelezen? Er zich over laten informeren, op welke manier dan ook? Of wilden ze gewoon meedoen met de laatste hype?
Naarmate ik meer filmpjes zag en hier en daar iets over de uitdaging las, begon ik me af te vragen wat nu precies de uitdaging was. Was het niet: òf een emmer koud water over je hoofd, òf 100 dollar (of euro) aan de ALS-liga doneren? Iedereen kiest blijkbaar voor de emmer, wordt er dan nog wel gedoneerd? Ja, zo bleek. Want je kan natuurlijk voor de emmer kiezen én doneren. Wat ik, als (té) kritische mens, dan wat raar vind. Waarom zou ik een emmer water over mijn hoofd laten gieten als ik geld wil storten voor een goed doel? Om aan iedereen te laten zien: “Kijk eens, ik geef geld aan een goed doel!”? Of omdat ik zo graag mee wil doen met de hype? Omdat ik bang ben dat iedereen zou zeggen: “Flauw, hoor, doneren en niet meedoen met de ijsemmer.”? Dat gaat in tegen hoe ik wil zijn. Ik wil niet iets doen louter en alleen omdat iedereen het doet.
Wil ik een emmer water over mijn hoofd krijgen? Eigenlijk niet. Al zeker niet als ik erover ga nadenken. “Verspilling”, komt in mij op, als ik de reeks filmpjes op FB aan de lopende band zie voorbij komen. U moet weten, ik hang mijn was op in plaats van die in de droogkast te steken om geen energie te verspillen. Ik was en strijk pas na 21 uur. Idem voor het aanschakelen van de afwasmachine. Ik verplaats me zoveel mogelijk met de fiets. Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk een elektrische, milieuvriendelijke auto in plaats van een klassieke auto. Ik zeur als de kinderen de koelkast te lang laten openstaan of water laten lopen. Waarom zou ik dan een emmer water over mijn hoofd leeg kappen? Foetsie, weg. “Och, één emmer, wat kan dat nu kwaad?” zult u zeggen. Ja, dat is wel waar, maar toch. Het zijn intussen vele emmers geworden, zo te zien. Goed, het kunnen emmers regenwater zijn. Met de hoeveelheid die de afgelopen dagen gevallen is, kan ik allicht ook wel een emmer vullen. Maar toch. Het wringt. Zoveel mensen hebben geen toegang tot drinkbaar water, hele streken worden geteisterd door droogte. Met zijn allen dan maar water verspillen? Anderzijds vind ik dat ook verzuurd klinken. Plezier maken is leuk, waterspelletjes zijn leuk. Een soort hype als deze zorgt voor verbondenheid, amusement, vrolijk gelach. We delen iets samen. En daar ben ik dan weer geweldige voorstander van. Moet ik dan kritisch reageren en zeggen: “Nee, ik doe niet mee.”?
Nog een bedenking. Er gaat nu blijkbaar heel veel geld naar de ALS-liga. Heel goed natuurlijk. Maar wat met de andere goede doelen? Want, laat ons wel wezen, we geven niet onbeperkt. We hebben allemaal min of meer in ons hoofd hoeveel we op een jaar willen doneren.
Veel kritiek dus.
Anderzijds, wegen al die kritische argumenten op tegen de grote voordelen van deze hype? ALS krijgt nu veel meer aandacht, bekendheid en en een pak meer geld dan voordien. Maakt de manier waarop uit? Uiteindelijk lijkt het in deze tijd een kwestie te zijn van origineel uit de hoek te komen en het nodige geluk te hebben om mensen voor iets warm te kunnen maken. Ja, ijsemmers kosten geld, maar een grote advertentiecampagne kost ook geld. Veel geld zelfs. En de Ice Bucket Challenge is misschien wel een leukere manier om mensen te mobiliseren dan al die bedelbrieven of een saai radiospotje. Ja, er zullen mensen zijn die gewoon meedoen, nog altijd niets weten over ALS en niets doneren. Maar weegt dat op tegen de velen die door deze hype wel doneren? En de critici, die vinden dat ALS nu te veel krijgt, die bang zijn dat andere goede doelen te weinig zullen krijgen, hebben misschien wel ongelijk, want misschien worden die critici er nu toe aangezet om aan een ander goed doel te schenken. Ik hoop trouwens dat de kritiek die her en der verschijnt ons gewoon doet nadenken over ‘charity’, het goede doel en wat we daarvoor willen doen.
Conclusie: ik kijk naar de hype, geniet ervan (ik geniet nog altijd na, als ik aan het filmpje denk waarin de jongste zoon een emmer water over zijn vader mocht uitgieten, ik hoor zijn aanstekelijke lach nog klinken), ook van het gemeenschapsgevoel dat bij dat soort dingen ontstaat, voel mezelf niet zo aangesproken om een emmer water over mijn hoofd leeg te gieten, zeker niet in deze weersomstandigheden, maar ga wel iets doneren, aan een goed doel (manlief heeft na zijn ijsemmer al voor een donatie voor de ALS-liga gezorgd, als weegschaal zorg ik voor het evenwicht).

h1

Moeder zijn

22 augustus 2014

Net met een klein hartje afscheid genomen van dochterlief. Ze is op taalkamp vertrokken, alleen. Tegen haar zin, verplicht door ons, om haar de kans te geven volgend schooljaar toch de richting te volgen die ze zelf absoluut wil volgen. Ze zag er enorm tegen op. En ik eigenlijk ook. Ze veegde een traantje weg voor ze op de bus stapte. Ik duwde mijn tranen terug, slikte de krop in mijn keel weg en zwaaide aarzelend. Ze zwaaide met een nauwelijks zichtbaar handje terug, haar hoofd tegen de venster, naast haar een lege plaats. 

h1

Inbraak

21 augustus 2014

“Inbraak in auto premier Di Rupo” lees ik in de krant. Laptop en wat persoonlijke nota’s en spullen gestolen. Vreemd vind ik dat altijd, als zo’n bericht in het nieuws komt. We kennen toch allemaal die waarschuwing om geen waardevolle spullen in je auto achter te laten. Als premier van een land zou je daar dan toch zeker op bedacht moeten zijn. Manlief en ik zijn al op de vreemdste plaatsen met onze laptop binnen gekomen. Als we op vakantie eten inslaan, loop ik altijd met mijn fototas in de supermarkt rond. Waarom kan een premier zijn laptop niet meenemen als hij gaat fitnessen? Of zijn chauffeur uitdrukkelijk instrueren om de laptop mee te nemen als hij de auto verlaat? Vreemd.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 35 andere volgers