Na een zonnig weekend

“Oh, kijk, mama, hier ben je ook aangebrand.”

Gelijkheid man-vrouw

Dat is de kop boven een artikeltje in De Standaard vandaag. Waarover gaat het? Een ultraorthodoxe collega uit Israël wou Laurette Onkelinx geen hand geven en dat is bij haar in het verkeerde keelgat geschoten. “Dit soort van fundamentalistisch gedrag, dat voortvloeit uit een bepaalde opvatting van godsdienst en de vrouw, stoort me grondig.” Aldus Onkelinx. In het artikel wordt nog in herinnering gebracht dat Annemie Turtelboom onlangs straal genegeerd werd door de Marokkaanse premier.

Wel, wel, wel. Ik volg niet helemaal.

Jaren geleden had mijn vader een heel goede verstandhouding met een zakenrelatie, een ultraorthodoxe jood. Die man had heel veel respect voor mijn vader én voor mijn moeder, maar hij gaf mijn moeder nooit een hand. Toen ik op de middelbare school zat, heb ik hem voor een of andere taak eens geïnterviewd over zijn geloof. Heel interessante en heel wijze dingen heeft hij me toen verteld. Dingen waar ik nu soms nog aan terugdenk. Dingen ook die me een klein beetje kennis over het joodse geloof hebben gegeven. Zo weet ik dat joden vrouwen op vruchtbare leeftijd geen hand mogen geven omdat ze niet weten of die vrouwen op dat moment wel of niet menstrueren. Een menstruerende vrouw is onrein en die mogen ze niet aanraken. Dit heeft dus niets te maken met bepaalde opvattingen over de vrouw, met minachting voor de vrouw, onderdrukking van de vrouw of wat dan ook. Zij hebben bepaalde regels over reinheid/onreinheid, die wij misschien belachelijk of overdreven kunnen vinden, maar die voor hen betekenis hebben. Misschien moet Onkelinx zich daar niet zo over opwinden, maar kan ze daar gewoon wat begrip en tolerantie voor opbrengen? En misschien mag ze blij zijn dat die man denkt dat ze nog niet in de menopauze zit. Ik zou geneigd zijn om het tegendeel te denken.

Moeder zijn

Moeder zijn is:

• Honger hebben, een appel voor jezelf schillen en een vierde afstaan als je jongste dochter uitroept: “Oh! Mag ik een stukje van jouw appel?”
• Je sportschoenen uitlenen aan je zoon, als hij voor de sportdag van de school klaagt dat de zijne wat beginnen te knellen en vaststellen dat hij intussen jouw maat heeft, terwijl zijn eerste wankele pasjes je nog helder voor de geest staan.
• Met plezier een jurkje in elkaar zetten dat je nooit zelf zal dragen.
• Vuile kindersokken uit en onder de zetel plukken.
• …

Maar ook een fractie voelen van wat de moeder van dochterliefs klasgenootje nu moet voelen, nu haar zoon na een aanrijding in een kunstmatige coma in het ziekenhuis ligt. In mijn hoofd brand ik al twee dagen een kaarsje.

Hopeloze zoektocht

Ik liet het u al weten, dat ik op zoek ben naar een badpak en/of bikini. Het wordt een hopeloze zaak, geloof me. Een badpak moet ik nog wel kunnen vinden, als ik wat moeite doe. Denk ik. Maar een bikini… De mensen die me kennen, gaan nu keihard met hun ogen rollen, maar ik heb te veel buik voor de bikinimodellen van tegenwoordig. Al die broekjes zijn zo laag uitgesneden dat mijn buik erover puilt. Ja, ik heb een klein maatje, maar toch puilt er te veel vel/vet/spier/overtollig weefsel over dat broekje. Bovendien ben ik héél wit. En cellulitis. En dat maakt het allemaal nog lelijker. En nee, zonnebank en zon helpen niet. (Om u dat te bewijzen: voor we trouwden, ging ik minstens een maand lang een keer of 3 per week naar de zonnebank en op ons trouwfeest zei één van de genodigden: “Dat is toch mooi, hè, zo’n wit velleke.”) En nee, ik heb geen complexen. En ook geen vertekend zelfbeeld. En het kan me niet schelen wat anderen zeggen. Ik vind dat gewoon zelf lelijk. Om een lang zaagverhaal kort te maken: ik vind geen bikinibroekje dat bij mijn figuur en kleur past. Het zal een badpak worden dat alles op zijn plaats houdt en beter camoufleert.

De Gouden Boekenuil

Ik schreef hier al dat ik geselecteerd was voor de lezersjury van de Gouden Boekenuil. De vijf boeken zijn gelezen en ik heb mijn eindoordeel gegeven. Ik heb even getwijfeld. Welk criterium moet je hanteren om iemand als winnaar aan te duiden? Moet het boek prachtig geschreven zijn? Of moet het verhaal aanspreken? Moet je je kunnen inleven in de hoofdpersonages? Moet het een boek zijn dat bijblijft, dat beklijft? Of moet het een boek zijn dat je aan iedereen zou aanbevelen? En wil je door het boek nog andere werken van dezelfde auteur lezen? Geen enkel boek voldeed aan al die criteria. Welk criterium overweegt dan? Niet gemakkelijk. Uiteindelijk heb ik toch een top 5 voor mezelf kunnen opstellen.

1. ‘Zomerhuis met zwembad’ van Herman Koch
2. ‘Bittere bloemen’ van Jeroen Brouwers
3. ‘Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten’ van Dimitri Verhulst
4. ‘Het voorseizoen’ van David Pefko
5. ‘Grip’ van Stephan Enter

Ik koos voor ‘Zomerhuis met zwembad’ omdat dit het enige boek was waarin ik voortdurend wou voortlezen. Het verhaal sprak me aan. Het boek las vlot. Echt een boek om als vakantielectuur mee te nemen. Was het prachtig geschreven? Nee, dat niet. Zal het boek me bijblijven? Niet speciaal. Maar ik zou het boek aan iedereen aanbevelen. Leuk, ontspannend boek. En ik ga zeker op zoek naar andere boeken van Koch.

Het boek dat ik op twee plaatste, dat van Jeroen Brouwers, was prachtig geschreven. Het verhaal gaat over een 80-jarige man die in het verleden heel wat status had als politicus, schrijver, rechter,…, maar nu aan het aftakelen is, fysiek en mentaal. Zijn dochter heeft hem verplicht om op cruise te gaan. Op de boot komt hij de jonge vrouw tegen op wie hij vroeger verliefd is geworden. De boot meert aan in Corsica en daar maakt hij vanalles mee. In heel het boek wordt de aftakeling van de man zo goed beschreven, dat je helemaal onder de huid van de man lijkt te kunnen kruipen om mee te beleven wat hij beleeft. Het heden wordt doorspekt met flashbacks zodat je ook een goed zicht krijgt op zijn verleden. Brouwers schrijft echt mooi. Zinnen als ”Verlatenheid is eenzaamheid in eindeloos meervoud”, dat zijn toch pareltjes. Toch heb ik het boek niet op 1 geplaatst, omdat ik nooit zo hard werd meegesleept door het verhaal dat ik het in één ruk wou uitlezen. Misschien is het geen boek om in één ruk uit te lezen, maar eentje dat je langzaam moet verteren, omdat het taalgebruik zo speciaal is, omdat je moet nadenken over wat je leest, omdat je je echt moet concentreren op het boek door de manier waarop het geschreven is? Hij gebruikt een mooie, maar geen vlotte stijl. Althans voor mij. Ik weet ook niet of iedereen dit zo prachtig geschreven vindt. Je kan je ook ergeren aan de vele adjectieven, de soms wat bombastische, hoogdravende stijl.

Het boekje, eigenlijk meer een novelle, van Verhulst vond ik ook wel goed. Ik vond de manier waarop de prostituée praatte en vertelde wel leuk. Haar personage werd mooi geschetst. Je voelde haar karakter tot leven komen. Omdat het zo’n kort boekje was, heb ik het erg snel uitgelezen, en met plezier, maar ik was ook weer niet zodanig onder de indruk dat ik nu onmiddellijk andere werken van Verhulst wil lezen. Ooit wel, zeker. Dit boekje maakte me nieuwsgierig naar meer, maar het is niet dringend.

Pefko dan. Begon goed, maar begon daarna toch wat te vervelen. Misschien iets te langdradig? Toch vond ik het ook niet slecht en was ik wel geboeid. Ik ben benieuwd naar ander werk van Pefko, dat wel. Moet iedereen ‘Het voorseizoen’ lezen? Nee, niet noodzakelijk. Het boek zit duidelijk op de wip bij mij.

‘Grip’. Tja. Geen idee wat dat boek op de shortlist van de Gouden Boekenuil doet. Het had voor mij zelfs niet op de longlist mogen staan. Zo’n slecht boek. Zo saai. Zo gekunsteld. Nochtans was ik nieuwsgierig naar dit boek. De korte inhoud (vier vrienden gaan elkaar na vele jaren opnieuw ontmoeten) sprak me aan, maar ik vond het boek uiteindelijk verschrikkelijk. De beschrijvingen waren ontzettend vergezocht. Ik moest voortdurend zinnen herlezen omdat ze zo lang en omslachtig en vreemd geformuleerd waren. De schrijver heeft enorm veel bijzinnen en tussenstreepjes gebruikt en dat leest niet vlot. Ik vond de personages niet goed uitgewerkt. Je kreeg geen duidelijk beeld van hen. Ik heb het boek heel dikwijls opzij gelegd en zou het nooit uitgelezen hebben als ik niet in deze lezersjury zat. Nooit lees ik nog iets van die man. Brrr.

Intussen ben ik ‘Tonio’ van A.F.Th. van der Heijden aan het lezen, een boek dat op de longlist, maar niet op de shortlist stond. Niet te begrijpen, want dit was voor mij de terechte winnaar geweest (tenzij de tweede helft van het boek zou tegenvallen, maar dat denk ik niet). Zo goed geschreven. Ik heb een ontzettend druk weekend achter de rug en dat is de enige reden waarom het boek nog niet uit is. Ik kan het maar met moeite wegleggen. Ik ben erdoor gegrepen. Het raakt. Het is een boek dat me zal bijblijven, dat ik iedereen wil aanbevelen, waarvan ik me niet kan indenken dat iemand het niet goed zou vinden. Verplichte lectuur. Ik vind het een gemiste kans dat het niet genomineerd werd voor de Gouden Boekenuil.

En wat vond ik van het concept van de lezersjury? Goh, ik vond het ontzettend interessant om de meningen van andere mensen over deze vijf boeken te lezen. Anderzijds besefte ik snel dat er niet veel te discussiëren viel. Als ik ‘Grip’ afschuwelijk vond, onder andere wegens de langdradige, gekunstelde beschrijvingen, en anderen die beschrijvingen net prachtig vonden, wat valt er dan te discussiëren? Iedereen heeft recht op een mening en maakt zijn persoonlijke keuze. Daar valt niet veel aan toe te voegen. Wil ik het nog doen? O ja, zeker. Het heeft me ertoe gebracht om boeken te lezen die ik anders misschien had laten staan. En ik vond het heel fijn om de mening van anderen over de boeken te kennen.

Nu nog even afwachten wat de einduitslag wordt. Wie wordt de winnaar van de professionele jury en wie hebben wij, de lezersjury, uiteindelijk gekozen? Als ik afga op de beoordelingen tijdens de afgelopen twee maanden, maken ‘Grip’ en ‘Het voorseizoen’ een goede kans. Op 5 mei zullen we het weten.

Verslaving

Mijn oudste dochter heeft het verslavingsdier in me wakker gemaakt. Voortaan niet enkel een chipsverslaving, maar ook één aan Mahjongtitans, een spel dat je wil uitspelen. Alleen lukt dat zelden. Vandaar het verslavende effect natuurlijk.
(Het is de bedoeling om telkens 2 blokjes met hetzelfde beeld aan te klikken – zoals memory. Die blokjes verdwijnen dan en maken plaats voor de onderliggende blokjes. Je kan blokjes enkel aanklikken als ze een vrije lange kant hebben.)

Een weg met hindernissen

Dochterlief gaat volgend jaar naar dezelfde middelbare school als de oudste zoon. Door een of ander decreet krijgt ze daarom voorrang bij de inschrijvingen. Geen gebel voor ons. Gewoon aanmelden op het secretariaat. Gisteren zocht ik naar het formulier met de dagen en uren waarop dat kon en ontdekte dat ik voor gisteren een roos formulier moest opsturen. Een soort voorinschrijving. Hm. Telefoontje naar het secretariaat. Geen probleem als ik het formulier de volgende dag zou laten afgeven door zoonlief.
Dus schoof ik het formulier gisterenavond in de richting van onze zoon met de vraag om het in zijn rugzak te stoppen. Vanochtend vroeg ik het hem opnieuw. Formulier zoek. Met de hulp van de jongste zoon formulier gevonden. Gelukkig.
“Zet misschien een tekentje op je hand, zodat je eraan denkt om het af te geven,” zei ik. Dat vond hij een goed idee. Hij vertrok met een groot uitroepteken op zijn hand. En het formulier in zijn huiswerkmap. En de huiswerkmap op tafel.
Gelukkig had ik tijd om even heen en weer naar de school te rijden om het formulier zelf af te geven. Als afsluiter van het incident merkte de secretaresse op: “Oh, en ik zie het gele formulier van de vastenvoettocht nog in zijn map zitten. Dat had hij al lang moeten afgeven.” Right.

Alweer bij Reyers Laat

Heeft Karel De Gucht zijn haar laten verven??? Of is het gewoon anders geknipt?

Misschien beter zwijgen dan?

Ik zit hier met stomme verwondering te luisteren en te kijken naar Reyers Laat. Gui Polspoel zegt dat hij bevriend is met Pol Vandendriessche, hem (nog) niet gebeld heeft sinds de mediastorm rond PVDD losgebarsten is, niet weet of hij PVDD nog een vriend kan noemen en laat zich dan in erg nadrukkelijke bewoordingen uit over wat er mogelijk gebeurd is tussen PVDD en enkele vrouwen, alsof de man gemoord en verkracht heeft, terwijl hij tegelijk zegt dat hij niet weet wat er precies gebeurd is. Dat gaat mijn petje te boven.
En by the way, ik wou dat de media toch eens wat meer terughoudendheid aan de dag legde. Niet alleen over dit thema, maar over heel wat thema’s.

Is dat nu zo moeilijk?

Dochterlief wordt een uurtje per week uit de klas gehaald voor begeleiding rond haar anders zijn. En bijna elke week krijgen de kinderen tijdens dat uur spelling, net het vak waar dochterlief ab-so-luut niet goed in is. Ze krijgt die spellingregels maar niet onder de knie. Vandaag hadden de kinderen Frans terwijl ze niet in de klas was. Met als toemaatje een huistaak en les over de leerstof. Frans, het andere vak waar dochterlief de ene na de andere buis op haalt (in de lagere school, jawel!), of ze nu studeert of niet. Vindt u het vreemd dat ik niet begrijp waarom de juf in dat uurtje geen wiskunde geeft, het vak waarvoor onze dochter nog nooit een boek heeft opengedaan en de negens en tienen aan elkaar rijgt?